نامه عبدالکريم سروش به آيت الله خامنه ای

بنام خدا

عروسی خونين پايان يافت و داماد دروغين به حجله در آمد.
صندوق ها بر خود لرزيدند و ديوان در تاريکی رقصيدند.
قربانيان در کفن های سپيد به نظاره ايستادند و زندانيان با دست های بريده کف زدند
و جهانيان يک چشم خشم ويک چشم نفرت، داماد را بدرقه کردند.
چشم روزگار فاش گريست و خون از سر ايوان جمهوری گذشت.
شيطان خنديد و آنگاه ستاره ها خاموش شدند و فضيلت به خواب رفت.

آقای خامنه ای،

که اين کند که تو کردی به ضعف همت و رای؟
ز گنج خانه شده خيمه بر خراب زده

وصال دولت بيدار ترسمت ندهند
که خفته ای تو در آغوش بخت خوابزده

درين قحط سال فضيلت و عدالت همه از شما شاکی اند و من از شما متشکرم. “زان يار دلنوازم شکری است با شکايت.” نه اينکه شکايتی نداشته باشم. دارم و بسيار دارم اما آنها را با خدا در ميان نهاده ام. گوشهای شما چندان از ستايش و نوازش مداحان پر و سنگين شده است که جايی برای صدای شاکيان ندارد. ولی من از شما بسيار متشکرم. شما گفتيد که “حرمت نظام هتک شد” و آبروی آن به يغما رفت. باور کنيد که در تمام عمر خود خبری بدين خوشی از کسی نشنيده بودم. آفرين بر شما که نکبت و ذلت استبداد دينی را اذعان و اعلام کرديد.

شادم که آخر الامر آه سحرخيزان به گردون رسيد و آتش انتقام الهی را برافروخت. شما حاضر بوديد آبروی خدا برود اما آبروی شما نرود. مردم به ديانت و نبوت پشت کنند اما به ولايت شما پشت نکنند. شريعت و طريقت و حقيقت مچاله شوند اما ردای رياست شما چين و چروک نخورد. اما خدا نخواست. دلهای سوخته و لبهای دوخته و خونهای ريخته و دست های بريده و دامانهای دريده نخواستند و نگذاشتند. پاکان و پارسايان و پيامبران نخواستند. محرومان و مصلحان و ستم کشيدگان و ستم ستيزان نگذاشتند.

“پری نهفته رخ و ديو در کرشمه حسن،” قصه جمهوری ولايی شما بود. و اينک خدا را شکر که پرده عصمت دروغين اين ديو دريده شد. رازش فاش و مشتش باز شد و تردامنی اش بر آفتاب افتاد. و جهانيان با خشم و حيرت آن را برهنه مشاهده کردند.

آقای خامنه ای،

می دانم که روزهای تلخ و سختی را می گذارنيد. خطا کرده ايد، خطايی سخت. تدبير اين خطا را من دوازده سال پيش به شما نشان دادم. گفتم آزادی را چون روش برگيريد. از حق بودن و فضيلت بودنش بگذريد. آن را برای رسيدن به حکومتی کامياب به کار گيريد. اين را که می خواهيد؟. چرا شيپور را از سر گشاد می زنيد؟ چرا ميان مردم عسسان و خفيه نويسان و جاسوسان می گماريد تا ضمير آنان را بخوانند يا به حيله و ترفند، سخنی از زير زبانشان بکشند، و راست و دروغ و نارس و ناقص بشما گزارش دهند؟ مطبوعات را، احزاب را، انجمن ها را، ناقدان را، مفسران را، معلمان را، نويسندگان را … آزاد بگذاريد ، مردم به صد زبان حکايت خود را آشکارا خواهند گفت و پنجره های خبر و نظر را بر روی شما خواهند گشود وشمارا در تدبير ملک وتنظيم نظام ياری خواهند کرد. مطبوعات را خفه نکنيد. آنها ريه های جامعه اند. اما شما از بيراهه و کژراهه رفتيد. و اينک در طلسم تهلکه ای افتاده ايد و قربانی نظام بسته ای شده ايد که ديرگاهيست خود آن را آفريده ايد، که نه نقد در آن می رويد نه نظر، نه علم نه خبر. گمان می کنيد با خواندن بولتن های محرمانه و گوش کردن به مشاوران گوش به فرمان، خبرهای کامل و جامع را به چنگ می آوريد. اما هم انتخاب خاتمی هم انتخاب سبز موسوی بايد به شما نموده باشد که افيون استغنا وافسون استبداد، زيرکی و دانايی را از شما ستانده است. و اينک برای جبران آن گناه ناشی از جهل ناشی از استبداد، دست به ارتکاب گناهان بزرگتر می زنيد. و خون را به خون می شوئيد مگر طهارتی حاصل کنيد.

خيانت و تقلب کم بود دست به قتل و جنايت برديد، خيانت و جنايت بس نبود تجاوز به زندانيان را بر آن افزوديد، قتل و تجاوز و تقلب هنوز کم بود تهمت های جاسوسی و ناموسی را هم بر آن اضافه کرديد. درويشان و روحانيان و نويسندگان و دانشجويان را هم امان نداديد و از دم تيغ گذرانديد. عاقبت هم به جانيان و بانيان جايزه داديد و به ريش همه خنديديد و ريش سرباز بی نوايی را گرفتيد که چرا ماشين ريش تراشی را به سرقت برده است!
از صبر خدا در شگفت بودم. می دانستم که

لطف حق با تو مداراها کند
چونکه از حد بگذرد رسوا کند

می دانستم که مادران داغدار و پدران سوگوار در خفا می سوزند و می گريند و به زبان حال و قال با خدا می گويند:
ربنا اخرجنا من هذه القريه الظالم اهلها و اجعل لنا من لدنک وليا و اجعل لنا من لدنک نصيرا ( خداوندا ما را از اين محيط پرستم نجات بخش وبرای ما ياوری بفرست.)
می دانستم که “چه دست ها که ز دست تو بر خداوند است.” زندانها معبد بود و عابدان روز و شب در سجود، سقوط ولايت جاير را از خدا به دعا می خواستند (و می خواهند).

ندای آقا سلطان که به خاک شهادت افتاد و حنجره اش به گلوله ستم سوراخ شد به درگاه سلطان عالم ناليدم که بازهم ندای خلايق را نمی شنوی؟ چون عيسی بر صليب گله کردم که “خدايا چرا ما را رها کرده ای”، مگر سياهکاران را نمی بينی که سبزها را سرخ کرده اند، مگر عبوسان و ترش رويان را نمی نگری که شيرينی ها را تلخ کرده اند، سوختن خرمن امنيت و کرامت انسان را می نگری و ذلت اعتراف زندانيان و شوکت شريرانه ستمگران را می بينی و بازهم استغنا می ورزی؟

تا روزی که آن اقرار مجبورانه و مکروهانه يعنی آن کلمات سه گانه را شنيدم: “هتک حرمت نظام”، که چون حديث سرو و گل و لاله و چون ثلاثه غساله جان بخش بود. گويی کلمات آن خطيب نبود. کلمات تو بود خدايا که در خطابه جاری شد. دانستم که دست به کار اجابت شده ای و باد را فرمان داده ای تا آتش را به کشتزار فرومايگان ببرد. سجده کردم و سپاس گزاردم که

آفرين ها بر تو بادا ای خدا
بنده خود را ز غم کردی جدا

آتشی زد او به کشت ديگران
باد آتش را به کشت او بران

آقای خامنه ای،

می خواهم به شما بگويم دفتر ايام ورق خورده است و بخت از نظام برگشته است، آبرويش به يغما رفته است و طشت رسوائيس از بام تاريخ افتاده است. کشف عورت شده است. خدا هم از شما رو گردان شده و ستاريت خود را باز گرفته است. آن دليری ها که در کنج خلوت و در پرده تزوير می کرديد فاش شده است. آه جگرسوختگان و جان باختگان و دهان دوختگان کارگر افتاده است و دامان و گريبان شما را سوخته است. خائفم که بگويم باب توبه هم به روی شما بسته شده است. شريعت هم از شما شفاعت نخواهد کرد که مشروعيت از شما گريخته است. ايران سبز از اين پس ديگر آن ايران سياه و ويران نيست. سبزی وسپيدی اين جنبش به عنايت و اجابت الهی بر سياهی جور شما پيشی گرفته است. خاک و آب و آتش و ابر و باد و مه و خورشيد و فلک در کارند تا به فرمان خدا بر عليه شما بشورند.

سالها اعوان و انصار شما زير چتر حمايت و ولايت شما چون شغالان گرسنه در پوستين خلق افتادند و امنيت و عدالت را از مردم ربودند، دهانشان را بستند، عزتشان را ستاندند، راحتشان را گرفتند، گلويشان را فشردند، خون در دل و اشک در چشمشان نشاندند، زهر قساوت را به آنان چشاندند و چون قومی اشغال شده به اسارتشان گرفتند، حقوقشان را پامال کردند، آزاديشان را به تاراج بردند، حرمتشان را شکستند، افکارشان را به سخره گرفتند، دينشان را وارونه کردند، کارخانه مقدس تراشی تراشيدند، و به نام دين خرافه فروختند، کامشان را تلخ و روزشان را شب کردند، دست خيانت در صندوق آراء شان گشودند، و پای اهانت بر کرامتشان نهادند، دانشگاه ها را به دست جهال سپردند، و بيت الاحزانی بنام صدا و سيما را از دروغ و تهمت انباشتند، و درس غلامی و غمناکی به مردم دادند. نظر حرام نمودند و خون خلق حلال، اجتماعات دروغين و گزاف بر پا کردند، و لاف زنان به مردم دنيا فروختند که همگان عاشقان سينه چاک نظام ولايتند. در زندانها و قتلگاه ها از قتل و تجاوز و تعدی و ضرب و شتم و جرح و شکنجه آن کردند که مغولان نکردند، شرع و قانون را زير پا گذاشتند، و علم جهل و تعصب برافراشتند، نادانان را بر کشيدند و دانايان را فروکوفتند، لذت را از جوانان و حرمت را از پيران دريغ داشتند، آيت الله های رنگين ساختند و فتاوای سنگين از آنان گرفتند تا نويسندگان و ناقدان را به طناب توحش خفه کنند و به ساطور سبعيت بند از بند بگشايند، در پی ماليخوليای دشمن ستيزی هر روز مهلکه ای و معرکه ای تراشيدند و جمعی را به بند کشيدند، و اقارير مضحک بر زبانشان نهادند و کيفرهای مهلک بر جانشان.عمله استبدادنظامی و قضايی بيداد را به نهايت رساندند، گويی نظام قسم خورده بود که از صدام و حجاج چيزی کم نياورد.

اين مکرهای سرد و رندی های واژگونه و زيرکی های ابلهانه، و ستم های آشکار و نهان و زور و تزوير های گران و حق کشی ها و آدم کشی ها و تقلب ها و تخلف های پر عفونت ودراز مدت ، آتشی در وجدان رعيت افروخت که کاشانه ولايت را بسوخت. آن اعتراض پس از انتخابات نه “رزمايش” بود، نه” فتنه” و نه” مسجد ضرار” (که دارالضرب شما هر روز مهری بر آن می زند)، بل طغيان و غليان غيرت بود بر عليه غارت. وجدانهای بيدار، بر رای خود، بر انتخاب خود، بر حقوق شهروندی خود، بر آزادی انديشه خود، غيرت ورزيدند و بر غارتگران رای و حقوق و آزادی، آرام و متين شوريدند. دزدان سراسيمه بر خود پيچيدند،ولی ما صدای خنده خدا را شنيديم که در فضا پيچيد. او از ما راضی بود. دعای ما را شنيد و جانيان و بانيان را رسوا کرد. مرگ ترانه (موسوی)، ترانه مرگ استبداد بود.

آقای خامنه ای،

بارها حافظان ،حکام جائر زمانه را بزبان رمز موعظه کردند که:

با دعای شب خيزان ای شکر دهان مستيز
در پناه يک اسم است خاتم سليمانی

و گفتند:

مکن که کوکبه دلبری شکسته شود
چو بندگان بگريزند و چاکران بجهند

نشنيدند و عاقبتشان را شنيدی.

جنبش سبز برای آفريدن ايرانی سبز اکنون محکم نهاد شده است. چون شجره طيبه ای که پايی در زمين و سری در آسمان دارد و به اذن خدا در ثمر بخشی است (اصلها ثابت و فرعها فی السماء – سوره ابراهيم). اين جنبش شهيد سبز خود، شعر و شاعر سبز خود، ادب و هنر و گوينده و گفتمان سبز خود را پيدا کرده است. محصول بيست سال جهاد فرهنگی و دردمندانه روشنگران و پيکارگران عرصه سياست و فرهنگ است. بيهوده می کوشيد با نظامی گری و انوری پروری به سبک سلطان سنجر و سلطان محمود آن را در هم بشکنيد. خود را مگر بشکنيد.

اين نه آن شير است کز وی جان بری
يا ز پنجه قهر او ايمان بری

فرو ريختن رعب رعيت و زوال مشروعيت ولايت بزرگترين دستاورد شورش غيرت بر غارت بود و شير خفته شجاعت و مقاومت را بيدار کرد. نه تطاول نظاميان نه تجاوز حراميان، نه خاک افشاندن در چشم مروت نه باد افکندن در آستين ژنده قدرت، نه تکيه بر سبعيت حيوانی نه حمله به علوم انسانی، نه مداحی مداحان مزدور نه شاعری شعر فروشان کم شعور، هيچکدام قامت مقاومت را خم نخواهند کرد. استبداد دينی رسوای کفر و دين شده است. و در مزرع سبز جنبش هنگام دروی آن رسيده است. ما اين را به دعا از خدا خواسته ايم و خدا با ماست.

برگشتن بخت و روزگار شاهدی شيرين تر از اين ندارد که عيدهای شما همه عزا شده است. و هر چه روزی شما را می خنداند اينک می گرياند و می لرزاند. دانشگاهی که می خواستيد به پابوس شما بيايد، اکنون به کابوس شما بدل شده است. تظاهرات خيابانی، اجتماعات آئينی، رمضان و محرم ،حج و روضه و ماتم همه برای شما نماد نحوست شده اند و به زيان شما روان می شوند.

ما نسل کامکاری هستيم. ما زوال استبداد دينی را جشن خواهيم گرفت. جامعه ای اخلاقی و حکومتی فرادينی طالع تابناک مردم سبز ماست.

ما آزادی را ارج خواهيم نهاد و قدر خواهيم دانست، همان آزادی که شما به آن ظلم کرديد و قدرش را ندانستيد و اکنون مظلمه اش را می بريد. فاشيسم مشربان به شما فروختند که آزادی يعنی بوالهوسی و اباحی گری و لاابالی روشی. و ندانستيد که شفای امراض مهلک نظام شما در اين خجسته آزادی است. بی جهت بدنبال مفسدان اقتصادی می گرديد (که در آن هم عزمی و جديتی نيست). اگر مطبوعات را آزاد می گذاشتيد، فسادها را رو می کردند و مفسدان جرات فساد نمی کردند. می گذاشتيد نقد شما را بگويند تا شما هم به ورطه استبداد رای و نخوت شوکت و فساد قدرت در نمی افتاديد. می گذاشتيد سخن راستين مردم را با شما در ميان بگذارند تا مستی بی خبری از سرتان بپرد. آنها مدارس ميهن اند، نه “پايگاه دشمن.” و چه باک که درهای مدارس باز باشد و شما هم در آن شاگردی کنيد.

ما ديانت را هم ارج خواهيم نهاد، همانکه شما آن را بازيچه مصالح قدرت خواستيد و بنام آن درس غلامی و غمناکی به مردم داديد و ندانستيد که شادی و آزادی با ايمان راستين همپيمانند و اجبار فقيهانه، حريت مومنانه را می ستاند و قدرت شريعت مدار هم قدرت و هم شريعت را فاسد می سازد. حکومت بر مردمی شاد و آزاد و آگاه و چالاک افتخار دارد نه رعيتی دربند و غمناک.

با خود می گويم برای که اينها را می نويسم؟ برای نظامی که بخت از او برگشته و آب از سرش گذشته و تشنه در سراب مانده و خيمه بر خراب زده و چشم نجابتش بسته و ستون صلابتش شکسته و از چشم خواص و عوام افتاده و طشت رسوائيش از بام افتاده است؟ و آنگاه به ياد می آورم کلام خالق سبحان را در ذکر حکيم که:

و اذ قالت امه منهم لم تعظون قوما الله مهلکم او معذبهم عذابا شديدا قالوا معذره الی ربکم و لعلهم يتقون (آنان پرسيدند چرا کسانی را موعظه می کنيد که خدا قطعا هلاک و عذابشان خواهد کرد، موعظه گران گفتند عذری است تا خدا ما را به گناه آنان نگيرد، شايد هم پند ما در آنان درگيرد – سوره اعراف ۱۶۴)

بارخدايا تو گواه باش، من که عمری درد دين داشته ام و درس دين داده ام. از بيداد اين نظام استبداد آئين برائت می جويم و اگر روزی به سهو و خطا اعانتی به ظالمان کرده ام از تو پوزش و آمرزش می طلبم.

ای خدای خرد و فضيلت! به صدق سينه مردان راستگو و به آب ديده پيران پارسا دعای ما را هم با دعای سحرخيزان و روزه داران و عابدان و صالحان همراه کن و شکوه دردمندانه ما را بشنو و بر سينه های بريان و چشم های گريان ستمديدگان رحمت آور و بيش از اين خلقی را پريشان و خروشان مپسند. دوستان خود را به دست دشمنان مسپار و خرد و فضيلت را از اسارت اين نامردمان به در آر. باد را بگو تا خيمه استبداد را بر کند و آتش را بگو تا ريشه بيداد را بسوزاند. آب را بگو تا فرعون ها را غرق کند و خاک را بگو تا قارون ها را در خود کشد. ابرها وباران ها را بگو تا رحمت و عدالت و شادی و شفقت بر اين قوم مظلوم محروم ببارند و خارزار رذيلت ظالمان را به گلزار فضيلت عادلان بدل کنند.

آب و دريا ای خداوند آن توست
باد و آتش جمله در فرمان توست

گر تو خواهی آتش آب خوش شود
ور نخواهی آب هم آتش شود

تو بزن يا ربنا آب طهور
تا شود اين نار عالم جمله نور

رمضان مبارک ۱۴۳۰ قمری
شهريور ۱۳۸۸ شمسی

http://www.rahesabz.net/

آیا با بی رنگی ِاخلاص می توان رنگ سرخ و خونین ستم ورنگ سیاه جهالت و جمود و جنون را زدود ؟
چونکه بی رنگی اسیر رنگ شد موسیی با موسیی در جنگ شد
چون به بی رنگی رسی کآن داشتی موسی و فرعون دارند آشتی
گر ترا آید بر این نکته سئوال رنگ کَی خالی بود از قیل و قال
این عجب کاین رنگ از بی رنگ خاست رنگ با بی رنگ چون در جنگ خاست
اگر از فواید فردی این فریضه فراتر رویم و آن را فرصت ِ فکرکردنی برای فردای دنیا و آخرت خود بشماریم، ماه سبزی که از بی رنگی اخلاص سر می زند خواهیم داشت و سفره مان را نیز سبزی خواهد گرفت.

از کودکی معلمان دینی، در اوصاف روزه رمضان، به ما گفته بودند که با تجربه کردن تشنگی و گرسنگی، درد محرومان و مستمندان را درک می کنید و به یاد آنها می افتید. از خود می پرسم آیا به راستی ریشه آسیب های اجتماعی و علت العلل مشکلات و مصیبت های امروز ما گرسنگی و گرانی است، یا این ها معلولِ عوامل دیگر است؟

هرچند فقر کمرشکن طبقات محروم و نیازشان به قوت لایموت انکارناشدنی است، اما تشنگی مردم به آزادی و نیازشان به انصاف و مروت مسئولان حکومتی اساسی تراست.

آیا کمبود مواد”غذائی” در جامعه ما آسیب رسان تر است، یا کمبود عدالت در دستگاه “قضائی”، و کمبود رحم و عطوفت و انسانیت در دستگاه های سرکوب “غزا”ئی!؟
عکس و تفصیلاتی که از افطاردسته جمعی خانواده اسیران خواندم، ذهن مرا به مقایسه ای دیگر کشاند؛ خطیبان روضه خوان در مجالس ختم و ترحیم عادت دارند برای آرامش خانواده های عزادار، گریزی هم به صحرای کربلا بزنند و با مقایسه ای میان عزیز از دست رفته که با آداب و احتراماتی به خاک سپرده شده ، با شهیدان به خون خفته و سر بریده در صحرای کربلا که کفن و دفنی هم نداشتند، سکینه ای به صاحبان عزابدهند.

من نیز افطار خانواده اسیران در بند را که حداقل با صفا و صمیمیت و گرمی گرد سفره ای مشترک نشسته بودند، با سفره سرد ِ سلول های انفرادی عزیزانشان، که افتخار ملت اند، مقایسه کردم. همان ها که در شرایط بسیار بحرانی جسمی و روحی قرار دارند و در “زیر زمینی خدا” زیر شکنجه ظالمان زمزمه “یا غیاث المستغیثین”( ای فریاد رس فریادهای نجات)سر می دهند. از خدای خود شرم کردم و ازبی تفاوتی یا کم تفاوتی خود خجل شدم!

این خانواده ها حداقل امیدی به دیدار دور یا نزدیک عزیزانشان دارند، آنها که سراغ عزیزانشان را سراسیمه در سردخانه های صنعتی می گیرند یا سر خاک آنها می روند و یا سنگ قبرشان را هم نمی یابند چه رمضانی باید از سر بگذرانند!؟

ما به راستی در این ماه رحمت ، چه مهربانی و محبتی در حق این عزیزان و خانواده هایشان کرده ایم ، و برای نجات ملت ازچنین مصیبت و محنتی ، چه قدمی و قلمی زده ایم ،چه مایه ای گذاشته ایم و چه مالی خرج کرده ایم؟

ماه رمضان، ماه تزکیه نفس از طریق تسویه حساب های مالی و صاف کردن بستانکاری های خود در راه خداست. مردم ما به طور سنتی و به عادت تاریخی، این “وجوهات” را دو دستی تقدیم کسانی می کنند که معلوم نیست صلاحیتشان برای تشخیص ضرورت های جامعه ، بیش از خمس و زکات دهندگان آگاه و تحصیل کرده باشد. آیا تامین مخارج طلاب حوزه های علمیه در اولویت قرار دارد یا تامین مایحتاج نهادهای مستقل و مردمی جنبش سبز؟

ماه رمضان، ماه صِله رحِم و رسیدن به خویشاوندان و احسان به آنهاست، آیا نمی توان مفهوم خویشاوندی را در دنیای امروز گسترده تر دانست و صله رحم را به تقویت نهادهای مستقل مدنی ، تشکیلات سیاسی سالم و تعاونی های اجتماعی تسری داد؟ خویشاوندی های خونی در پیوند با خویشاوندی های ملی با خداپرستی قرابت بیشتری پیدا می کند. در هرحال ما سرنوشت مشترکی داریم و همگان بر یک سفینه سواریم . غرق کشتی ، غرق همه ملت است.

ماه رمضان، ماه تصفیه بدن از سمومات سال گذشته و تضمین کننده سلامت جسم است، آیا خطرات سهمگین سموماتی که با تزریق خرافات و خیال پردازی های جمعی از خدا بی خبرِ مصادره کننده مذهب درفرهنگ جامعه پدید آمده است، کمتر از خطرات جسمی و فردی آن است؟

شرافت رمضان را به شب های ” قدر” که تقدیر کننده سرنوشت اش شمرده اند می دانند، آیا می توان امیدوار بود خداوند به همت جوانانی که جان خود را در جستجوی رضایتش نثار می کنند و آزادی و عدالت وحاکمیت ملت بر سرنوشت خویش را طلب می کنند، رهائی ملت ما را از ظلم و جهل در این ماه رقم زند؟

سحر خیزان ِ رمضان با قرآن سرگرفتن در شب های قدر ، به شکلی سنتی تقدیری بهتر را آرزو می کنند، آیا می توان بازگشت واقعی به قرآن را از طریق زیر پانهادن بدعت هائی که به نام دین در این سی ساله سبب سیه روزی ملت شده تحقق بخشید؟

همزمانی شهادت شمع شاهدان راه حق با شب های قدر، تقدیر امت را با الگو گرفتن از شخصیت های عالی”قدر” گره زده است، آیا می توان از تجربه آزادی خواهانه و عدالت طلبانه آن اسوه انسانیت ، کج راهه های پیموده شده را اصلاح کرد؟

این ماه را ” زیباترین روح پرستنده”( به تعبیر زنده یاد شریعتی) در استقبال از رمضان در صحیفه خود؛ ماه اسلام(تسلیم نفس خود به خدا)، ماه طهور( پاک شدن از همه پلیدی ها)، ماه تمحیص( پالایش و تصفیه از همه ناخالصی های شرک و شخصیت پرستی) ، و بالاخره ماه قیام”( خیزش همگانی نامیده است). از خدا می خواهیم ما را شایسته نائل شدن به این آرمان ها قرار دهد و عید فطرمان را با خاتمه عزای عزیزان و جشن پیروزی ملت همراه سازد.

عبدالعلی بازرگان اول شهریور ۱۳۸۸

نکات مهم مصاحبه:
- هیچ‌گاه فکر نمی‌کردم که رژیم جمهوری اسلامی به این درجه از فساد رسیده باشد
- باید کمربندها را محکم ببندیم، روزهای سخت‌تری در پیش است
- ملت از روحانیت و حوزه در احقاق حقوق ملی و طبیعی و اعتراض به ظلم نهادینه به مراتب جلوتر است
- آنچه با نفی شرع و قانون و اخلاق حفظ می‌شود نظام اسلامی نیست، نظام شیطانی است

- مشکل اصلی کشور ما مقامات غیر پاسخگو و پرمدعا است. به کدام دلیل اسلامی و قانونی عملکرد رهبری که امّ و اساس اکثر بحرانهای اخیر است، مورد ارزیابی و نظارت قرار نمی گیرد؟ چرا مجلس خبرگان رهبری به وظیفه قانونی و شرعی خود عمل نمی کند؟ مردم اعضای این مجلس را به دلیل مجامله و سکوت سؤال برانگیزشان نخواهند بخشید. امروز هر کس به ندای “هل مِن ناصر” (دادخواهی) این ملت مظلوم لبیک نگوید، روسیاه است و غیرمعذور. صحنه امتحان بزرگی است. حکام رژیم جمهوری اسلامی به دلیل تجاوز نهادینه به حقوق ملت و خیانت در امانت ملی و سرکوب وحشیانه اعتراض مسالمت آمیز مردم، مغضوب ملت ایرانند. اهل سکوت و مماشات و مجامله در هر کسوت و مقام و موقعیت نیز عمله ظلمه محسوب می شوند و حامی بی‌جیره و مواجب ولایت جائر.
- امروز اگر از مردم ایران بپرسیم، آیا این رژیم به موازین دینی، اخلاقی و قانونی پایبند است، اکثریت می‌گویند خیر. بنابراین ما الان با حکومتی مواجهیم که به لحاظ دینی و اخلاقی و قانونی رفوزه شده است. آن کسی که رفوزه شده رژیم جمهوری اسلامی است نه نخبگانی چون آیت‌الله منتظری و صانعی و طاهری و یا جوانانی که برای یافتن رای گم‌شده خود به خاک و خون غلتیدند.
- قبل از انقلاب می‌گفتند چه فرمان یزدان چه فرمان شاه، پس از انقلاب هم می‌گویند مخالفت با رهبری مخالفت با خدا و رسول و ائمه است. آیا شرک معنایی جز این دارد؟
- مطمئنا موسوی و کروبی آمده بودند تا جمهوری اسلامی را اصلاح کنند، اما به نظر می‌رسد که نهادهای تحت امر ولایت فقیه با این اعمالی که انجام دادند، می‌خواهند به همه ثابت کنند که این نظام اصلاح‌ناپذیر است.
- مشکل اصلی حکومت فعلی این است که می‌پندارد حق مطلق است. بیشترین تخلف از قانون اساسی توسط مقام رهبری و رئیس جمهوری صورت گرفته است. بر اساس همین قانون اساسی با همه تناقض‌های بنیادیش می‌توان با تکیه بر فصل سوم آن به کف مطالبات مردم ایران جامه عمل پوشانید. اگر بخواهیم واقعا قانون را اجرا کنیم اولین کسانی که از گردونه خارج می‌شوند، حکام فعلی‌اند. البته قانون به روایت حقوقدانان و وکلای مستقل و باسواد، نه قانون به روایت وابستگان قدرت و کم خردهای پرمدعا.

—————————————

جناب آقای کدیور! امروز اولین روز ماه مبارک رمضان است. ماه رحمت و میهمانی خداوند متعال. اهمیت این ماه برای جنبش سبزی که از دو ماه پیش راهش را آغاز کرد و همچنان مصمم و استوار در برابر ظلمی که به مردم بیگناه رفته ایستاده است را در چه می‌دانید و چگونه می‌شود از ظرفیت‌های این ماه برای تقویت شریان سبز امید در رگ‌های این جنبش استفاده کرد؟ به طور خاص می‌خواستم درباره نقش نماز جمعه به عنوان تجلی اجتماعی حیات دینی در ایران و نقش آن در تقویت این جنبش از شما سوال کنم.

با سلام خدمت شما دوستان خوب موج سبز آزادی. در خصوص این سوال باید بگویم که بین ماه‌های قمری، ماه رمضان شریف‌ترین است و در فرهنگ مسلمانان هم به ماه مبارک مشهور است. مهم‌ترین ویژگی این ماه رحمت و مغفرت است. اکثر مسلمانان هم این ماه را به هم تبریک می‌گویند. اهمیت رمضان چیزی شبیه اهمیت نوروز در بین ایرانیان باستان است. با فرا رسیدن این ماه خداوند درهای بهشت را می‌گشاید، مگر کسی خود آن درها را ببندد، و درهای جهنم را می‌بندد، مگر کسی خود آن درها را بگشاید. کسانی که بیشترین ارتباط را می‌خواهند با خدا برقرار کنند، به گسترش رحمت و مغفرت و بخشش می پردازند. حکومتی که دم از دین و آیین می‌زند در نحوه عملکرد خودش با شهروندان، به ویژه با معترضان باید به شیوه رحمت که متناسب با ماه مبارک رمضان است عمل کند.

علی‌القاعده مهم‌ترین نهاد دینی، نمازهای جمعه هستند و انتظار می‌رود که تریبون‌های نمازجمعه، بلندگوی معرفت و کرامت باشند و کرداری متناسب با پیامبر (ص) که رحمه للعالمین است و قرآن که کتاب رحمت است داشته باشند. ولی متاسفانه تریبون نمازجمعه بویژه در سه ماه اخیر تبدیل به پایگاه تزریق خشونت و قساوت و سبعيت شده است. اینکه کسانی بدون طی مراحل قضایی، یک طرفه و بدون ارائه هیچ سند ومدرکی جامعه را به سوی خشونت سوق می دهند، به هیچ وجه با مبانی اصیل اسلامی پذیرفته نیست. حکومتی بودن نمازجمعه معنایش این نیست که امام جمعه، مامور حکومتی و دنبال‌کننده منویات رهبر کشور باشد، بلکه مطابق موازین دینی، باید ادامه‌دهنده راه کرامت و رحمت در جامعه باشد. اگر این شیوه ادامه پیدا کند، هیچ تفاوتی میان نمازجمعه، بسیج و اوین نخواهد بود؛ چراکه همگی آهنگ یکسانی دارند، آهنگ قساوت و خشونت. هیچ وقت انتظار نداشتیم در حکومت اسلامی، با تظاهرات، اعتراض و انتقاد مسالمت‌آمیز مردم این‌گونه با خشونت برخورد شود. حکومتی که سمبل آن علی (ع) است حالا درست بر خلاف سیره علی و روش و منشش، قساوت را به شیوه امویان در نمازجمعه‌های ایران به خصوص تهران دنبال می‌کنند.

در خطبه‌های این هفته نمازجمعه تهران، آیت الله جنتی دستور حمله و دستگیری رهبران جنبش سبز را داده و آن‌ها را ام‌الفساد اغتشاش خوانده است، این دقیقا دنباله همان راهی است که در خبرگزاری‌های بداخلاق و روزنامه‌های بی‌انصاف حکومتی شاهدش هستیم. نمازجمعه‌‌های شیعه ایران هم شبیه نمازجمعه‌های اهل سنت شده که اگر ملاحظه کنید، می‌بینید که نسخه واحدی در همه شهرها خوانده می‌شود. الان هم به جز تعداد انگشت‌شماری امام جمعه مستقل که باقی مانده‌اند، بقیه استقلال ندارند، حاصلش هم رویگردانی مردم از نهاد‌های دینی است. نمازجمعه با خطبه‌های آیت‌الله طالقانی بعد از انقلاب شروع شد و با خطبه‌های کسانی چون آیت‌الله منتظری ادامه یافت. الان نمازجمعه فرسنگ‌ها از آن راه دور شده و به تریبون ضد اسلامی و تزریق خشونت به جامعه تبدیل شده است .
در این میان نقش مردم را در نفی تا پذیرش این گفتمان خشونت‌محور که از تریبون‌های نمازجمعه به نام اسلام تبلیغ می‌شود، چگونه تبیین می‌کنید؟ آیا چنین تفسیری از اسلام که از تریبون‌های نمازجمعه تبلیغ می‌شود عملا در میان توده‌های مردم پذیرفتنی‌ست؟

اسلام حکومتی که من از آن به نام اسلام سیاه نام می‌برم، اسلامی محرف ( تحریف شده ) است. اما اسلام دیگری را هم می شناسم که اسلام سبز است و نماینده آن رسول الله است که جلوه رحمت است، امام علی(ع) است که جلوه عدالت‌طلبیست و سیدالشهداست (ع) که جلوه آزادگیست. در ماه رمضان مثل مسلمانانی که در جنگ‌های صدر اسلام روزه می‌گرفتند و سنگ به شکم می‌بستند، ما هم همراه و هم‌قدم با خانواده‌های شهدا و اسرای بی‌گناه این جنبش روزه می گیریم و برایشان دعا می کنیم. مهم‌ترین وظیفه ما در این ماه تلاوت قرآن کریم و دعا و مناجات است. قرآن که از بالا به پایین نازل شده و دعا که از پایین به بالا صاعد می‌شود. این ارتباط متقابلمان را با خداوند باید هر چه مستحکم‌تر در این ماه برقرار کنیم. ماه رمضان ماه خودسازی است. با وجود مشکلاتی که حکومت ظالم برای مردم ایجاد کرده، ماه رمضان معنوی‌تر شده و مردم نقش دعا را بیشتر و بهتر احساس می‌کنند. برای خانواده‌های اسرا و شهدا هیچ راه تظلم‌خواهی باقی نمانده، جز کوبیدن در خانه خدا. هیچ‌یک از نهادهای قانونی، بر طبق وظیفه اخلاقی، شرعی و قانونی خود عمل نکرده‌اند و تنها جایی که مانده در خانه خداست و ما مطمئنیم که این در بازخواهد شد. یکی از برکات ماه مبارک رمضان امکان تجمع دینداران معترض در مراسم و مناسک دینی مربوط به این شب‌های احیا و قدر است و وظیفه گویندگان مذهبی است که در این برهه حساس به یاری و هم‌کلامی با مردم مظلوم بیایند.

از نقش گویندگان مذهبی گفتید. می‌خواهم بیشتر در این‌باره برایمان بگویید که نقش علما و مراجع تقلید را از ابتدای شکل‌گیری این نهضت سبز تاکنون چگونه ارزیابی می‌کنید و به نظر جنابعالی که یکی نمایندگان این جریان و نیز مدرسه روشنفکری دینی محسوب می‌شوید، وظیفه علما و مراجع عظام در مقابل مردم در این برهه حساس تاریخی چیست؟

از گویندگان مذهبی، مراجع و علما انتظار می‌رود که به شیوه سیدالشهداء (ع) صدای اعتراضشان را به گوش مردم برسانند. وظیفه علما در این زمینه از همه حساس‌تر است. خدا پیمان ویژه‌ای از علما گرفته است که به میزان علمشان در مقابل کژی‌ها و کاستی‌ها بایستند. اگر چه امر به معروف و نهی از منکر وظیفه‌ای همگانی است، اما از علما شرعا و عرفا متناسب با وزن اجتماعیشان در مقایسه با مردم عادی انتظار بیشتری می‌رود. هر چه که دانش و منزلت اجتماعی بالاتر باشد، وظیفه بیشتری به گردن انسان است. وقتی صدای اعتراض یک عالم دینی شنیده شود، نحوه برخورد و بداخلاقی حکومت هم به مراتب با او شدیدتر است.

مردم در این سه ماه اخیر وظیفه خود را به نحو احسن انجام دادند. من اینجا صادقانه به شما می‌گویم که دو چیز کمتر برایم قابل پیش‌بینی نبود: اولی تلخ است و دومی شیرین. اول اینکه هیچ‌گاه فکر نمی‌کردم که رژیم جمهوری اسلامی به این درجه از فساد رسیده باشد و به این سرعت از بن فاسد شده باشد. و دوم اینکه کمتر حدس می زدم که مردم به این حد از بلوغ و رشد سیاسی رسیده باشند. نحوه اعتراض مردم ایران یکی از متمدنانه‌ترین و به یادماندنی‌ترین صحنه‌های اعتراض در تاریخ ایران بود. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که مردم برای اعتراضشان حاضر باشند اینقدر استقامت کنند و مرارت بکشند و عقب ننشینند.

حال در مقابل این مقاومت بزرگ مردمی باید بپرسیم علما وظیفه خود را خوب انجام دادند؟ من با شرمندگی باید بگویم به جز تعداد انگشت‌شماری از علما و مراجع حوزه، بقیه هنوز به وظیفه شرعی خود عمل نکرده‌اند. ما علمایی مثل آیت‌الله العظمی منتظری داریم که ایشان در مقابل هر کژی و ناراستی با شفافیت و دلسوزی نقد و اعتراض خود را اعلام کرده است. از سال ۶۷ زمانی که اعدام‌های بی‌رویه صورت می‌گرفت و ایشان از قدرت کناره گرفت بگیرید که اخلاقی‌ترین کار ممکن بود و بیایید تا فتواهای اخیر ایشان درباره ولایت جائر و شرایط اینکه حکومت چگونه نامشروع می‌شود.

سخنان اخیر آیت‌الله صانعی هم به همین‌سان شجاعانه بود. ایشان حرف دل ملت ایران را زدند، همان صدایی که چند میلیون معترض ایرانی در تظاهرات مسالمت آمیز خود اعلام کردند. آیت‌الله بیات هم نکات خوب و به‌جایی را متذکر شدند. آیت‌الله طاهری، از پیش‌کسوتان استخوان‌دار حوزه هم به همین طریق با مردم هم‌صدا شدند. اما اسامی که من توانستم برای شما اسم بیاورم، انگشت‌شمار هستند. برخی مانند آیت‌الله موسوی اردبیلی از طریق همدردی با خانواده‌های زندانیان، آیت‌الله شبیری زنجانی و آیت‌الله صافی گلپایگانی هم البته به شکل عملی اعتراض و نارضایتی خود را به گوش حکومت رساندند. اما در مقابل جنایاتی که رخ داد و فجایعی که اتفاق افتاد که ۶۹ نفر و چه بسا بیشتر به خاک و خون غلتیدند، آیا علمای دین خود را به ملت ادا کرده‌اند؟ پاسخ من به این سوال متاسفانه منفی است. ملت از روحانیت و حوزه در احقاق حقوق ملی و طبیعی و اعتراض به ظلم نهادینه به مراتب جلوتر است.

همانطور که اشاره کردید، فجایع بسیاری در سه ماه اخیر در نحوه برخورد با بازداشت‌شدگان رخ داد که شما هم در سخنرانی‌های اخیرتان به آنان اشاره کردید. بعد از نامه آقای کروبی به آیت‌الله هاشمی رفسنجانی هم هجمه‌ای از انتقادات از سوی کارگزاران دولت کودتا روانه ایشان شد، نظر شما در مورد نحوه عملکرد رهبران جنبش سبز در باب پرده‌برداری از فجایع اخیر چیست؟

مساله اینجاست که هیچ کس خود را مسوول فجایعی که رخ داد معرفی نمی‌کند. زندان‌های ایران امن نیستند. می‌گویند کهریزک زندان غیر استاندارد است، من سوال می‌کنم خانم زهرا کاظمی و دکتر زهرا بنی یعقوب هم در کهریزک کشته شده بودند؟ هیچ کس جواب قانع‌کننده‌ای به خانواده‌های این‌ بانوان مظلوم نمی‌دهد. وقتی جریان کهریزک اتفاق افتاد گفتند زندان استاندارد نیست. من سوال می‌کنم اگر زندان غیراستاندارد است و رهبر از آن خبر نداشته که بدا به حال چنین اداره کردنی، و اگر هم خبر داشته و جلویش را نمی‌گرفته که دیگر بدتر! نامه شجاعانه کروبی درباره مساله تجاوز جنسی به بازداشت شدگان جوان هم نشان می‌دهد که اگر این امور واقعا رخ داده باشد، معنایش این است که جمهوری اسلامی از بن نامشروع شده است. اینکه نویسنده نامه را متهم کنند هم در اذهان مردم راه به جایی نمی‌برد. اینقدر شاهد و قرینه موجود است که با انکار عجولانه قوای مقننه و قضائیه جامعه قانع نمی‌شود. ما هم امیدواریم این فجایع اتفاق نیفتاده باشد. نه آقای کروبی و نه آقای موسوی هیچ یک مایل نیستند این جنایات واقعیت داشته باشد. اما شواهد متعددی در دست دارند. خب! ظلم از این بالاتر؟

این‌ها ناشی از این تصور غلط است که باید نظام را به هر طریقی حفظ کرد. نظام را باید از طرق قانونی و اخلاقی و شرعی حفظ کرد. آنچه با نفی شرع و قانون و اخلاق حفظ می‌شود نظام اسلامی نیست، نظام شیطانی است. وقتی در ادبیات رسانه‌ها و سخنرانان و روحانیان دولتی و حکومتی دقیق شویم، می بینیم تنها چیزی که این‌ها به مخالفان خود نسبت می‌دهند، مخالفت با ولایت فقیه است. منتقدان مزدور اجنبی و گمراه و فاسقند، چرا؟ چون از رهبر انتقاد کرده‌اند. آن‌ها هیچ‌گاه از خود نمی‌پرسند که آیا فردی که در این جایگاه نشسته مگر معصوم است که هر مخالفتی با او گناه نابخشودنی به حساب آید؟ حدیثی داریم که گوینده آن پیامبر اکرم (ص) و راوی آن علی (ع) است، می‌فرماید: لا طاعه للمخلوق فی معصیه‌الخالق. در نافرمانی خالق هیچ اطاعتی از مخلوق پذیرفته نیست. صرف اینکه اشکال فقط این باشد که چون مخالف با مواضع و عملکرد یک فرد بوده‌ایم، پس حتما بر باطلیم، آن هم بدون سنجش صحت و سقم مواضع آن فرد، منطق علیلی است. حضرت علی (ع) می‌فرماید: انظر الی ما قال و لا تنظر الی من قال. باید به محتوای سخن توجه داشت نه به گوینده آن. انتظار اطاعت مطلقه از یک انسان جائز‌الخطا انتظاری گزاف و خلاف شرع است. مشکل اصلی کشور ما مقامات غیر پاسخگو و پرمدعا است. به کدام دلیل اسلامی و قانونی عملکرد رهبری که امّ و اساس اکثر بحران‌های اخیر است، مورد ارزیابی و نظارت قرار نمی‌گیرد؟ چرا مجلس خبرگان رهبری به وظیفه قانونی و شرعی خود عمل نمی‌کند؟ مردم اعضای این مجلس را به دلیل مجامله و سکوت سؤال برانگیزشان نخواهند بخشید. امروز هر کس به ندای “هل مِن ناصر” (دادخواهی) این ملت مظلوم لبیک نگوید، روسیاه است و غیرمعذور. صحنه امتحان بزرگی است. حکام رژیم جمهوری اسلامی به دلیل تجاوز نهادینه به حقوق ملت و خیانت در امانت ملی و سرکوب وحشیانه اعتراض مسالمت آمیز مردم، مغضوب ملت ایرانند. اهل سکوت و مماشات و مجامله در هر کسوت و مقام و موقعیت نیزعمله ظلمه محسوب می شوند و حامی بی‌جیره و مواجب ولایت جائر.

منتقدین سبز ایرانی عصاره حرفشان این است که خیانتی صورت گرفته، یک دزدی ملی صورت گرفته و ولایت فقیه ظلمی که بر ملت شده را تایید کرده است و به این صورت او در این ظلم شریک شده و به همین خاطر هم ولایتش جائرانه شده است. منطق مردم ایران منطق امام حسین (ع) است که توسط یزید و امویان سرکوب شد. هر کس که امروز از عملکرد مقام رهبری یا رئیس جمهور و یا رژیم جمهوری اسلامی انتقاد کند آبرویش به حراج گذاشته می‌شود. اسائه ادبی که ذوب شدگان در ولایت در مورد آیت‌الله صانعی کردند، قبلا هم در مورد آیت‌الله منتظری شنیده بودیم. آیا هر کسی که از ولایت فقیه انتقاد کند، نه جائزالغیبه که واجب‌الغیبه محسوب می شود و می‌توان او را ترور شخصیت کرد؟ رژیم جمهوری اسلامی برای برخورد با منتقدین هیچ حد شرعی و قانونی و اخلاقی را رعایت نمی‌کند. معنای ولایت فقیه هم دقیقا همین است. مقامی فوق قانون و اخلاق و دین واین مافوق بودن به این معناست که کسی که در این جایگاه قرار گرفته به هیچ یک از این سه اصل پایبند نیست. امروز اگر از اکثریت مردم ایران بپرسیم، آیا این رژیم به موازین دینی، اخلاقی و قانونی پایبند است، اکثریت می‌گویند خیر. بنابراین ما الان با حکومتی مواجهیم که به لحاظ دینی و اخلاقی و قانونی رفوزه شده است. آن کسی که رفوزه شده رژیم جمهوری اسلامی است نه نخبگانی چون آیت‌الله منتظری و صانعی و طاهری و یا جوانانی که برای یافتن رای گم‌شده خود به خاک و خون غلتیدند.

این مساله بسیار تلخی است. سی سال پیش حکومتی در این مملکت مسلط بود که تا بن دندان مسلح بود و نسبت به مخالفین خود بسیار بی‌گذشت. حال اینکه صرفا شخص اول مملکت اسمش را از اعلیحضرت همایونی به مقام معظم رهبری تغییر داده باشد، آیا صرف این تغییر باعث اصلاح امور شده است؟ قبل از انقلاب می‌گفتند چه فرمان یزدان چه فرمان شاه، پس از انقلاب هم می‌گویند مخالفت با رهبری مخالفت با خدا و رسول و ائمه است. آیا شرک معنایی جز این دارد؟ هیچ انسانی را نمی‌توان به جای خدا نشاند. مقام خدایی فقط از آن خداست و لاغیر. اگر معنای ولایت مطلقه فقیه این چیزی است که در عمل می‌بینیم، یعنی مافوق دین و اخلاق و قانون بودن حاکمیت و انتظار اطاعت مطلقه از مردم داشتن چیزی جز شرک نیست، و شرک همان چیزی است که قرآن عمیق‌ترین مبارزه را با آن به عمل آورده است. ضربه‌ای که حکومت جمهوری اسلامی و رهبری غیرمدبرانه فعلی به حیثیت تشیع وارد کرده در تاریخ ایران بی‌سابقه بوده است. اینکه به زندانی بی‌گناه رحم نشود و زندانبان، زندانی را همچون برده خود بداند چه به لحاظ جسمی، چه به لحاظ جنسی و چه به لحاظ روانی، این بازگشت به دوران جاهلیت و تعرب بعد الهجره است. این دقیقا همان ارتجاع است. الان ما در آستانه ماه مبارک رمضان هنوز اندر خم کوچه اسلامیت که هیچ، انسانیت مانده‌ایم. ما چیزی جز اجرای بدیهیات اولیه دین، اخلاق و قانون انتظار نداریم. آنچه که انجام شده وهن اسلام و تشیع بوده است. دهان منتقد را بستن و او را لجن‌مال کردن راه حل مساله نیست. خودتان را اصلاح کنید. این حکومت است که باید خود را از این خودکامگی اصلاح کند.

شما گفتید که قدرت حاکم از بن فاسد شده است، برای اصلاح این فساد باید چه کرد؟

این دقیقا همان نکته‌ای است که آیت‌الله العظمی منتظری در فتاوای تاریخی 19 تیر خود به آن اشاره کرده است: امر به معروف و نهی از منکر از طریق کم‌هزینه‌ترین و مفیدترین راه به این وظیفه شرعی عمل کردن. وظیفه نخبگان حساس‌تر است. علمای اسلام و مراجع عظام وظیفه شرعی‌شان است که منفردا و یا مجتمعا به ظلم اعتراض کنند و الا شریک ظلم خواهند بود. خداوند از سر تقصیر کسانی که در مقابل خون مظلوم سکوت کند نمی‌گذرد. درست است که حکومت فشار می‌آورد، اما مگر مقتدای ما سیدالشهدا نیست؟ ما نباید اسم خود را شیعه حسینی بگذاریم اگر می‌خواهیم در برابر ظلم سکوت کنیم. بیشترین انتظار از علمای دین می‌رود. همان کاری را که آیت الله منتظری کردند، از علمای قم و نجف انتظار می‌رود انجام دهند. هکذا بقیه روشفنکران و نخبگان. مثلا همین ۱۲۰ پزشکان متخصصی که با نام، بیانیه‌ای راهگشا را منتشر کردند که باید از آنان تشکر کرد. بقیه هم ازحقوقدانان گرفته تا اساتید علوم سیاسی و اقتصاددانان وظیفه دارند با امضای بیانیه‌های مشابهی در حوزه تخصصیشان این وظیفه خود را در قبال ملت انجام دهند. در مورد رهبران جنبش سبز، آقایان موسوی، کروبی و خاتمی و سایر احزاب اصلاح‌طلب از مجمع روحانیون مبارز، جبهه مشارکت، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، نهضت آزادی ایران، کارگزاران سازندگی، ملی مذهبی‌ها و دیگر احزاب و تشکلات تشکر می‌کنم که تا اینجای راه در کنار ملت ایستاده‌اند و خوب آمده‌اند. اما انتظار داریم که شبکه راه سبز امید مطابق موازین دینی و اخلاقی این راه را با سرعت و عمق بیشتری ادامه دهد. برای کسی تعیین تکلیف نمی‌کنم چراکه به دشواری‌های داخل ایران آگاهی دارم. آنچه بعد از انتخابات در ایران رخ داد نقطه عطفی است که آینده ایران را رقم خواهد زد. مطمئنا کروبی و موسوی آمده بودند تا جمهوری اسلامی را اصلاح کنند، اما به نظر می‌رسد که نهادهای تحت امر ولایت فقیه با این اعمالی که انجام دادند، می‌خواهند به همه ثابت کنند که این نظام اصلاح‌ناپذیر است. اما با این حال ما باید سعی کنیم که این احقاق حق و اعتراضمان را بدون خشونت و با استفاده از ظرفیت‌های مغفول قانونی به پیش ببریم. باید مراقب باشیم که در چارچوبی که حکومت به ما تحمیل می‌کند، اسیر نشویم.

وقتی می‌گویید در چارچوب قانون منظورتان چیست؟ چون نیروهای سرکوبگر هم به نام قانون‌شکنی معترضان بی‌گناه را دستگیر می‌کنند و شکنجه می‌دهند. آیا این قانونی که شما از آن سخن می‌گویید با قانونی که این‌ها از آن استفاده می‌کنند فرق می‌کند؟

مفهوم قانون را حقوقدانان بهتر از هر کسی می‌توانند معنا کنند. مثلا نامه‌ای که دکتر محقق داماد نوشت و یا بیانیه 15 تن از وکلا و حقوق‌دانان منتشر کردند. اینکه امروز عده‌ای از وکلای شریف دربندند نشان می‌دهد که جامعه حقوقی فریب این بازی با الفاظ را نخورده است و نمی‌خورد. من در یکی از سخنان اخیر خود گفته‌ام که بیش از ۵۰ اصل قانون اساسی توسط جمهوری اسلامی نقض نهادینه شده و بارها مورد تعدی و تجاوز حکومت قرار گرفته است. به طور مثال اصول ۲۷ و ۱۶۸ که حقوق ملت را در زمینه تظاهرات مسالمت آمیز و دادرسی علنی با حضور هیأت منصفه در جرائم سیاسی به رسمیت ‌شناخته، آشکارا زیر پا گذشته شده است. قانون که فقط اصول ۴ و ۵۷ و ۱۱۰، یعنی فقط آن اصولی از قانون که در آن ولایت فقیه صحبت شده نیست. حتی همان اصولی که در آن از شرایط ولی فقیه سخن گفته شده هم نقض شده‌اند. آیا تدبیر و عدالت مورد نظر قانون اساسی در مورد رهبر رعایت شده‌اند؟

ما مدعی هستیم و از کسانی که مزورانه دم از قانون می‌زنند، می‌پرسیم کدام قانون می‌گوید که باید مجرمان، حتی به قول خودشان اراذل و اوباش و اصلا اشرار را در جایی مثل کهریزک نگهداری کنند؟ اصلا مگر حق داریم با اشرار این گونه سبعانه رفتار کنیم؟ سیستم قضایی به خود اجازه می‌دهد هر گونه که می‌تواند به قول خودش، ریشه فتنه را بخشکاند؟ اصولا کسی به دیگری نام فتنه‌گر می‌دهد که خود را حق مطلق بداند. مشکل اصلی حکومت فعلی هم این است که می‌پندارد حق مطلق است. بیشترین تخلف از قانون اساسی توسط مقام رهبری و رئیس جمهوری صورت گرفته است. بر اساس همین قانون اساسی با همه تناقض‌های بنیادیش می‌توان با تکیه بر فصل سوم آن به کف مطالبات مردم ایران جامه عمل پوشانید. اگر بخواهیم واقعا قانون را اجرا کنیم اولین کسانی که از گردونه خارج می‌شوند حکام فعلی‌اند. البته قانون به روایت حقوقدانان و وکلای مستقل و باسواد، نه قانون به روایت وابستگان قدرت و کم خردهای پرمدعا.

قوه قضائیه در این بحران چه کاره است؟ آیا با تغییر رئیس آن امید پیشرفتی هست؟

من در میان سه قوه کشور قوه قضائیه را ویران ترینشان می‌دانم ، چرا که دورترین قوه کشور از اراده ملی و شش دانگ در اختیار رهبری غیرپاسخگو بوده است و تغییر مدیریت آن را نیز در راستای احقاق حقوق ملی و اجرای قانون ارزیابی نمی‌کنم. در این زمینه به چهار نکته اشاره می کنم.

اول، بی اعتنائی به دانش حقوق. به نظر می‌رسد علم حقوق بی‌ارزش‌ترین علوم در ایران است. دانشجوی حقوق ما سال‌ها حقوق می‌آموزد تا به دادگستری برود و مدارج حقوقی را طی کند و بعد از کسب امتیازات لازم به ریاست قوه قضائیه برسد. اما در تاریخ قوه قضاییه جمهوری اسلامی حتی یکی از روسای قوه قضاییه هم حقوقدان نبوده است. برای ریاست این قوه گویی حقوق دانستن شرط لازم نیست. حتی لازم نیست در کلاس‌های درس حقوق شرکت کنند، به طور خودآموز می شود با علم حقوق آشنا شد، آنچنان که عالیجنابان رئیس قوه قضائیه به دانشکده حقوق نرفته متکفل دستگاه قضائی کشور شده‌اند. پس درِ دانشکده حقوق را گِل بگیرند بهتر است. علم فقه هرگز نمی‌تواند جای علم حقوق را بگیرد. این دو رشته متفاوتند. فقاهت ما را از دانش کلاسیک حقوق بی‌نیاز نمی‌کند.

نکته دیگر اینکه هیچ یک از روسای این قوه تا کنون هیچ گونه سابقه قضائی نداشته‌اند، قبلا در این قوه اشتغال نداشته‌اند و بعد از تحویل ریاست به نفر بعد از خود هم به این قوه بازنگشته‌اند. با این اوصاف، ریاست قوه قضائیه نه به دانش حقوق نیازی دارد و نه به تجربه قضائی. چون می‌توان بدون اینکه لحظه‌ای قضاوت کرده باشیم یک شبه رئیس قوه شویم. یعنی در حد ریاست دادگستری یک بخش هم تجربه نداشته‌ایم، اما حالا مسوولیت دستگاه عریض و طویل حقوقی را به عهده می‌گیریم.

مشکل مهم دیگر قوه قضائیه حکومت جمهوری اسلامی، سیاسی بودن آن است. یعنی در جمهوری اسلامی در ظل ولایت مطلقه فقیه، قوه قضائیه مجری منویات ولی فقیه است، نه مجری مُرّ قانون. برای همین هم می‌بینیم که مدت‌ها به زندانی فشار می‌آورند تا بر خلاف واقع به آن چیزی که ولی فقیه در خطبه‌‌های نمازجمعه دیکته کرده است اعتراف کنند. بعد هم تقّش در می‌آید و معلوم می‌شود که قتل‌های زنجیره‌ای بر خلاف اعترافات صریح متهمین، کار جاسوس‌های صهیونیست نبوده است. بلکه کار برادران غیرمحترم وزارت اطلاعات بوده است. ادامه محاکمات اخیر نشان خواهد داد که قوه قضائیه جمهوری اسلامی کماکان مصلحت نظام را بر قانون و واقعيت ترجیح می‌دهد یا اینکه با آزادی زندانیان بی‌گناه به اشتباه استراتژیک خود اعتراف کند.

نکته چهارم و آخر درباره قوه قضائیه این است که این قوه زیر نظر مستقیم ولی‌فقیه اداره می‌شود و ظاهرا هیچ‌یک از روسای قوه قضائیه در دو دهه اخیر تمام این قوه را تحویل نگرفته‌اند. هرچند قانونا مسوول تمام نهادهای قضایی بوده‌اند. به شکل مشخص دادگاه‌های سیاسی و مطبوعاتی و دادگاه ویژه روحانیت و دادستانی تهران مستقیما توسط مقام رهبری اداره شده‌اند. بنابراین رئیس قوه قضائیه صرفا بخش‌های باقی‌مانده یعنی مرافعات خصوصی مردم را اداره می‌کرده است، بنابراین شخص ایشان مسوول خوب و بد وقایعی که در حوزه‌های سیاسی، مطبوعاتی، روحانیت و نیز دادستانی تهران رخ داده هستند و دادستان و مسوولان قضائی این بخش‌ها به احدی جز رهبر پاسخگو نیستند و اکثر قریب به اتفاق نارضایتی‌های مردم هم دقیقا از همین بخش‌هاست.

باید اصلاح را از قوه قضائیه شروع کرد و باید دانست که صرفا با به زبان راندن واژه عدالت جامعه سالم نمی‌شود. اجرای عدالت باید از بالاترین مقامات شروع شود. آن‌ها محق به دیگران هستند تا به قانون گردن بنهند.

برای تداوم راه اصلاحاتی که تا این حد ضروری و حیاتی به نظر می‌رسد، چه راهکارهایی را پیشنهاد می‌کنید؟

پافشاری و استقامت رهبران جنبش سبز بر مطالبات اولیه که همانا غصبی بودن ریاست جمهوری و به تبع آن عدم مشروعیت دولت و نیز مجلسی که با پذیرش نتیجه انتخاباتی فرمایشی نمایندگی ملت را از دست داده است، جزء مهم‌ترین فاکتورها برای تداوم راه این جنبش عدالت‌خواهانه و حق طلبانه است. قوه قضائیه نیز ظرف چند روز آینده نشان خواهد داد که مطیع اوامر مافوق خود است یا مجری عدالت. صداوسیما هم که تکلیفش معلوم است. مگر فساد معنایی جز آنچه این روزها در رسانه به اصطلاح ملی شاهدش هستیم، هم معنایی دارد؟ بنابراین باید بر این امر واقف بود و پای فشرد که همه قوای اصلی کشور فاسد شده‌اند و نیاز به اصلاح ساختاری دارند.

تکیه بر اینکه نمایندگان ملت در مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان به وظایف خود عمل نمی کنند، قوه قضائیه به اولیات آئین دادرسی پشت پازده است. جا انداختن اینکه حکومت ایران بیشترین قانون‌ستیزی‌ها را داشته است. پیگیری آزادی بی‌قید و شرط تمام زندانیان سیاسی و معرفی اسامی شهیدان سه ماه اخیر. تکیه بر اینکه ملت ایران اغتشاشگر و فتنه‌گر نیست، خواهان اجرای عدالت و قانون است و به شیوه اداره کشور معترض است. انتظار مردم از رهبران جنبش سبز بسیار گسترده است. آنان نیز تاکنون خوب مقاومت کرده‌اند، اما سرعت تحولات تحرک و ابتکار بیشتری می‌طلبد. البته کار آسان نیست. اجازه دهید در این زمینه در فرصت دیگری مشروح‌تر سخن بگویم.

این نکته را هم باید از یاد نبریم که کسانی که به ثروت و قدرت رسیده‌اند، به این آسانی‌ها صندلی ریاست را تحویل مردم نمی‌دهند، لذا باید خودمان را برای روزهای سخت‌تری آماده کنیم. من در افق دور، پیروزی ملت را می‌بینم، اما در آینده نزدیک باید کمربندها را محکم‌تر ببیندیم؛ چرا که روزهای سخت‌تری در پیش خواهیم داشت.

از دوستان موج سبز آزادی به خاطر ابتکارات و تلاش‌های صمیمانه‌شان تشکر می‌کنم. امیدوارم این ابرهای سیاه ظلم به‌زودی به همت شما جوانان به کناری رود و تابش خورشید حقیقت را در آینده‌ای نه چندان دور در کشور عزیزمان شاهد باشیم.

http://www.mowjcamp.com/article/id/20868

پیام فاضل:

جناب آقای خامنه ای؛ رهبر محترم جمهوری اسلامی ایران

این نامه را در پاسخ نامه شماره 78188/8 مورخ 10 اردیبهشت 1388 جنابعالی که توسط معاون اول سفارت جمهوری اسلامی جناب آقای اسلامیان به اینجانب تحویل شد می نویسم. (پیوست) از نامه شما متشکرم و از آن که با وجود مسئولیت های خطیرتان به پاسخ به نامه من مبادرت ورزیدید خشنود شدم.

من یک فرزند این انقلاب هستم. شما مرا از کودکی بخوبی می شناسید. با وجود این که این روزها برچسب های بیگانه، منافق، مخملی و غیر ذلک را به آسانی و ارزانی به افراد می زنند من با دلایل محکم یادآوری می کنم که هنوز فرزند این انقلاب و ایران عزیز هستم. برچسب منافق زیبنده ی فرزندی چون من نیست از آنجا که چندین بار بعنوان یک شهروند ایرانی و جهانی و یک نویسنده ی زمینه ی روانپزشکی اجتماعی و تربیت استراتژیک، برای محکومیت فعالیت های تروریستی سازمان مجاهدین خلق به سران کشورهای اروپا و آمریکا و سازمان ملل شکایت کردم و افتخار آن را دارم که یکی از عوامل موثر در ثبت اسم این سازمان جنایت پشه در لیست سازمان های تروریستی دنیا بوده ام.

برچسب سفاهت که به افراد پیشینه داری مثل آقای منتظری عنایت شده نیز بر من روا نیست که اولین پزشک بدون مرز ایرانی و نویسنده 24 اثر علمی فرهنگی بین المللی هستم و چند نمونه از کتب بنده نیز حضورتان تقدیم شده است. برچسب انگلیسی هم شایسته ی من نیست چون علی رغم آنکه چندین سال است که واجد شرایط دریافت تبعیت انگلستان هستم و علی رغم مواجه بودن با مشکلات فراوان برای ویزا و سفرهای بین المللی برخلاف توصیه مسئول کنسولی کنونی سفارتخانه آقای فقیه، از گرفتن پاسپورت انگلیسی اکراه داشته و تنها و تنها با افتخار، تابعیت ایران عزیز را دارم. داشتن پاسپورت رژیمی که تنها چند دهه پیش بزرگانی چون ماندلا و گاندی را آزار می کرد مایه مباهات من نخواهد بود.

تمامی دنیا و خدای من شاهدند که در 31 کشور دنیا مایه ی افتخار و سرافرازی کشور عزیزم ایران بوده ام. ممکن است بپرسید پس چرا در ایران مشغول به خدمت نیستم. پاسخ آن که در زمانی که فرزندان ناخلف، بی ریشه و بی خردی چون احمدی نژاد بر مسند قدرتند، فرزندان خلفی چون من به هجرت سر می کنند. بیاد دارید که وقتی مجروح بودید با پدرم برای قالب گیری دندان شما به بیمارستان قلب آمدیم؟

به خاطر دارید که پدرم مرا بعلت نبوسیدن دست شما شماتت کرد و من صادقانه در حالی که کودکی 13 ساله بودم قد برافراشته گفتم: من به جز خدای عظیم به هیچ کس تعظیم نمی کنم! شما پدرم را نصیحت کرده و گفتید این پسر پیرو رسول خداست، آزارش ندهید.

سال 1997 با پزشکان بدون مرز به کره شمالی رفتم و اولین فرد خارجی بودم که از تعظیم در مقابل مجسمه ی آسمان خراش کفر و شرک “کیم ایل سانگ” ابراهیم گونه خودداری کردم. این حرکت در رسانه های بین المللی ثبت و مایه افتخار ایران شد. روزنامه ها و تلویزیون های غربی این فرزند رشید ایران را با این عنوان معرفی کردند: دکتر پیام فاضل، پزشک بدون مرز ایرانی: به جز خدای عظیم بر هیچکس تعظیم نخواهم کرد. مسئولین کره شمالی با خشم بسیار تصاویر سفرای جمهوری اسلامی و کشورهای عربی را در حال تعظیم به مجسمه به من ارائه کردند و من مجدداً از این عمل شرک آمیز سرباز زدم.

آقای خامنه ای،
برچسب دشمن و بیگانه هم بر من سزاوار نیست که از محرمترین خانواده ی اطباء انقلاب می آیم. پدرم دکتر هوشنگ فاضل سرپرست سابق وزارت بهداشت و دندان پزشک معتمد شماست که دندان های مصنوعی که هم اکنون طعام شما را می جود، دسترنج ایشان است که همیشه به رایگان تقدیمتان کرده اند. عموزاده ی دکتر ایرج فاضل وزیر سابق بهداشت، علوم و مشاور پزشکی شما هستم، جراحی که جان شما را از مرگ حتمی پس از سوء قصد شوم دشمنانتان نجات داد و اکنون از آنچه می گذرد به فریاد آمده است.

آری، من خودی تر از خودی ها هستم بهمین سبب بود که چند نسخه از آخرین کتاب هایم را در فروردین ماه 1388 با نامه ای به یاد مهربانی هایی که از شما و دوران کودکی بیاد داشتم برای شما فرستادم. نامه ی من و کتاب ها در دفتر شما موجود است.

کتاب هایم را در پاره ای از سجاده ی سبز دوران کودکی پیچیده و به هدیه به شما، رئیس جمهور پیشین آقای احمدی نژاد، وزارت علوم و وزارت بهداشت فرستادم.
سجاده ای که به اشک نمازشب کودک 12 ساله ای که شیون “العفو” شبانه اش خانواده اش را بی قرار می کرد، آراسته است. آن موقع نه “مخملی” در کار بود، نه “سبز” جرم بحساب می آمد.

جالب اینکه پاره ای از این سجاده ی سبز با چندین کتاب و دستاورد فرهنگی ام را به هدیه، چند روز قبل از انتخابات با پست سفارشی برای آقای مهندس موسوی نیز ارسال کردم. بسته های شما و وزارتخانه ها رسید اما کتاب های آقای مهندس موسوی، و قطعه سجاده ی اشک آراسته ی من ضبط شد و اکنون پس از گذشت حدود 60 روز بدست ایشان نرسیده است. چگونه می توان باور کرد که انتخابات بدون خدشه بوده، وقتی حتی کتب علمی و پاره ای از سجاده ی اشک آلود کودکان این انقلاب به اسارت می رود؟! لطفاً بگویید پاره سجاده و کتب اسیر مرا به ایشان بدهند.

معلمین من محمد رضا حکیمی نویسنده برجسته ی جهان شیعه، شیخ محمود تحریری عزیز و محبوب امام و آیت الله دریاباری بوده اند. دکتر ولایتی مشاور وفادار شما نیز در دوران جوانی با من کتابی نوشتند. البته ایشان سریع می خواندند و بنده قلم می زدم! من منافق، بیگانه، نامحرم و دشمن نیستم و این نامه را از آنجا می نگارم که شما را هنوز دوست و پدر پیر خود می دانم. پدری که به آتش بسیار نزدیک شده است. از آنجا که همیشه فقط با فعالیتهای صلح آمیز در اقصی نقاط دنیا در خدمت محرومین زمین بوده ام و بعنوان یک طبیب به آیه ی مبارکه ی “ومن احیاها فاحیا الناس جمیعاً” پرداخته ام، امروز این نامه را بهمین سبب می نویسم.

آقای خامنه ای
شما را از قسمت اول این آیه ی شریفه می ترسانم: “من قتل نفساً بغیر نفس اوفساداً فی الارض فکانما قتل الناس جمیعاً”
شما نیاز به ترجمه ندارید. اما این آیه را بعنوان یک یادآوری تاریخی می نویسم و می پرسم اخیراً چند نفس بغیر نفس به قتل رسیده اند و بهمین سبب می پرسم چند بار جمیع مردم دنیا به مصداق این آیه مبارکه قتل عام شده اند؟

از شما می پرسم: مسئول قتل عام مکرر جمیع مردم دنیا کیست؟ آیا ولی فقیه مستقیماً مسئول هر آنچه در حیطه ی ولایت او می گذرد نمی باشد؟ مطمئناً این آیات محکم را مهمل نمی انگارید که آیه شریفه ی دیگر می گوید: “الذین اذا ذکر الله و جلت قلوبهم…”

آقای خامنه ای به پیوست متن استراتژی پایه جنبش مردمی ایران را نیز تقدیم می کنم. این متن برای حفظ نظام نه براندازی آن نگاشته شده است و توسط اینجانب- یک فرزند شما و این انقلاب طراحی شده و هزاران نسخه آن بطور گسترده برای مشورت عموم، مسئولین، خواص، نمایندگان، خبرگان و مراجع دینی منتشر و توزیع شده است.
من به پنهان کاری معتقد نیستم و شما نیز بیگانه نیستید. لذا یک نسخه ی این متن را برای شما ارسال می کنم.
حساب آقای احمدی نژاد با شما سواست. ایشان مرد جسوری هستند که امروز به خدا و روح القدس (هاله ی نور!) مردم و مراجع اهانت کرده و فردا به روی شما پنجه خواهند کشید. ایشان و آن داستان کذایی “هاله نور” مصداق “الشقی شقی فی بطن امه” می باشند.
اما شما مرد مهربانی بودید. چه شد اینگونه گرفتار مسئولیت خون جوانان بیگناه شدید؟ هیهات.
به خدای بزرگی پناه می برم که هرگز شهامت آن که نزدیک مسئولیت خون بیگناهی باشم را به من نداد.
نویدی هم دارم و آن آیه ی “لاتقنطوا من رحمه الله…” است. اگر به بخشش و سخاوت مردم امید ندارید، خواهشمندم از بخشش و مغفرت خداوند مهربان مایوس نباشید که یاس از رحمت خدا کفر است و خدای بزرگ بس بخشنده و مهربان می باشد.
پناه بر خدا، نه من موسی هستم، نه شما خدای ناکرده فرعون.
فرزندی هستم که با پدر پیر دوران کودکی درددل می گوید. شما را به طاغوت بودن متهم نمی کنم، اما از آن روزی که فراری از آن نیست، از پیچیدن ساق به ساق، از “الذی فکر و قدر” و “ابی واستکبر” و “کبر و تولی” می ترسانم. به پاره سجاده ی سبزم که معطر به اشک دعاهای شبانه است پناه برید، به تصویر روی کتابم و لبخند معصومی که حاکی از دلسوزی و طبابت برای مستضعفین اقصی نقاط دنیا می باشد بنگرید. در آینه به چهره خود نگاهی بیاندازید.

من بیگانه نیستم. فرزندی هستم که در حیاط خانه شما بازی می کرد. خانواده ی ما از رگ گردن به شما نزدیکتر بود. به آیه ی نور اقتدا کنید و تا دیرتر نشده از سمت خود و مقام خطیر ولایت کناری جسته و امیدوار رحمت خداوند رحیم باشید. بزودی عازم ایران هستم و بامید خدا درخواست خود را حضوراً تکرار خواهم کرد.

به پیوست یک نسخه از آخرین کتابم به عنوان “رهایی از گناه” حضورتان ارسال می نمایم.

با امید سعادت، رستگاری
انابت و مغفرت الهی

http://www.rahesabz.net/story/437/

میرحسین موسوی که پیشتر از تشکیل شبکه گسترده اجتماعی خبر داده بود، در دیدار با اعضای انجمن اسلامی جامعه پزشكی، نام این شبکه را «تشكيلات راه سبز اميد» عنوان كرد.

موسوی خاطرنشان کرد که «رنگ سبز نماد اين راه، مطالبه اجرای بدون تنازل قانون اساسی، شعار آن و شبكه‌های اجتماعی خودجوش و خودمختار بی‌‌شمار و گسترده در سطح جامعه، بدنه اين جنبش هستند.»

به گفته او، راه سبز اميد ادامه شعار «هر شهروند یک ستاد» است كه اين بار برای مطالبات به حق مردم و استيفای حقوق آنان شكل می‌‌گيرد.

گفتنی است چندی پیش موسوی و نزدیکان او خبر تشکیل حزب یا جبهه‌ فراگیری را مطرح کرده بودند که با واکنش‌های تند حامیان و رسانه‌های نزدیک دولت، مواجه شد.

انتقاد از نحوه برخورد با مردم

موسوی در دیدار با اعضای انجمن اسلامی جامعه پزشكی، خطاب به مسئولان تاکید کرده است که اگر به‌جای تحقیر مردم و جوسازی در صداوسیما، مواضع منصفانه‌ای مي‌گرفتید و پیش از این‌که مردم به خيابان‌ها بيايند، در چارچوب قانون و با احترام به حقوق مردم با آنها رفتار می‌کردید، امروز با بسياری از بحران‌ها روبرو نبوديم.

عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام همچنین به سوءاستفاده از ظرفيت و جايگاه برخی نهادها مانند بسیج و سپاه و قرار دادن آنها رودرروی مردم، اشاره کرده و گفته است « همه ما به انقلاب و نهادهایی مانند بسيج وسپاه علاقه داريم، زیرا فكر می‌‌كنيم بسيج و سپاه برای مقابله با دشمن ایجاد شده‌اند.»

وی در ادامه از مسئولان پرسیده است که آیا تلاش صداوسیما و سایر رسانه‌های دولتی برای وابسته نشان‌دادن حركت خودجوش مردم به بیگانگان، زمينه بی‌‌اعتمادی مردم به دستگاه‌های تبليغاتی را فراهم نمی‌‌كند؟

موسوی به مسئولان توصیه کرده است «به‌جای متهم کردن جمعيت‌های ميليونی مردم، برای يافتن متهمان اصلی در بين كسانی بگرديد كه با كارگردانی وصحنه‌گردانی جنگ مسموم تبليغاتی، اعتماد و آ رامش مردم را هدف گرفته‌اند و با تحليل‌های ماليخواليايی خود به دشمن خدمت می‌کنند.»

تنها هدف دادگاه‌های هفته‌های اخير، به باور موسوی اثبات يک توهم بی‌‌اساس است که با نقض اصول اوليه دادرسی قضايی از جمله دسترسی آزاد متهمان و خانواده‌های آنها به وكيل و آزادی‌‌ آنها در دفاع از خود، صورت گرفته است.

موسوی همچنین یادآور شده است که شعارهای جنبش سبز مردم در طول انتخابات، در چارچوب قانون اساسی واصول موردباور مردم انتخاب شده و تاکید می‌کند که امروز هم به همان شعارها پایبند هستیم.

http://www.mardomak.org/news/mosavi-tashkilat-gonbeshe-sabz/

نیروهای سرکوب ِ سیستم‌های سلطه‌گر نیزاگر تربیت نشده وافسار گسیخته باشند، دَدمنشی و درنده خوئی بیشتری نشان می‌دهند. بنابراین مسئولیت کنترل و مهار آنها بر کسانی که قلاده تقلیدشان را در دست دارند، به مراتب سنگین‌تراست و جرم و جنایت اربابانشان، که عالماً عامداً یا سهل انگارانه آنها را به جان مردم می‌اندازند، نزد خدا و خلق او عاقبت سوزتراست.

این روزها که طبل رسوائی شکنجه گران در کشتارگاه‌های کهریزک و اوین و… به صدا درآمده و دندان سگ‌های هار، وابستگان هواداران حاکمیت را هم گاز گرفته و سوزش درد به خودی‌ها هم رسیده است، “ندا” های نوشدارو پس از مرگ “سهراب” و فرافکنی‌های همچون همیشه آغاز شده است؛ رئیس سابق ستاد مشترک سپاه شکنجه شدن شهید روح الامین را علنی میکند، دادستان کل کشورچنین جنایت‌هائی را “غیر قابل دفاع” می‌شمارد و دبیر شورای امنیت ملی دستور رهبری را برای تعطیلی زندان غیر استاندارد ابلاغ میکند و سربسته اعلام می شود چند مامورمتخلف توبیخ شده‌اند!؟ بدون آن که اسم و رسم و مقام و موقعیت آنهائی که چنین جنایاتی را مرتکب شده‌اند روشن گردد و قصاص خون‌های ریخته شده و نقص عضوهای وارد شده برجگرگوشگان ملت انجام گردد. نه دادگاهی برپا می‌شود و نه دادی ستانده می‌شود.

حداقل همچون ماجرای ده سال قبل حمله به کوی دانشگاه که محاکمه‌ای مردم فریب انجام شد و فرمانده عملیات به ظاهر محکوم و چند ماه بعد نشان لیاقت گرفت!! هم انجام ندادند تا عواطف جریحه دارشده را مرهمی مصنوعی و موقت بگذارند.

آیا در”نظام ولایتی فقاهتی” آقایان، عالماً عامداً قلاده و افسار درندگان را به جان و مال و ناموس مردم رها کردن، جرم و جنایتی محسوب نمی‌شود و آمر مبرای از جنایت عامل است؟

آیا درنظام فقاهتی که صدها نفر را به جرم زنا و لواط تاکنون اعدام کرده، حتی تهدید به چنین اعمال شنیعی، توسط برادران “حزب الشیطانی”! در زندان‌های غیر استاندارد با مخالفان “عبادت و ثواب” محسوب می‌شود!؟ خدا کند گزارشاتی که توسط برخی آزادشدگان در سایت‌های کامپیوتری منتشر شده و در نامه آقای کروبی به آقای هاشمی هم انعکاس یافته است دروغ باشد وگرنه وای بر عاملان آن که به تعبیر قرآن: “احدی از مردم عالم در این کار از شما پیشی نگرفته است” ( ما سبقکم بها من احد من العالمین). کاش می‌شد باور خود را به بند کشید، افسوس که ترمز بریدگان مرزی باقی نگذاشته‌اند. به یاد حسین(ع) می‌افتم که درآستانه شهادت فرمود: “پس از کشتن من هیچ حرمتی را رعایت نخواهید کرد”.

البته در زندان ابوغریب هم برای تحقیر زندانیان عراقی آنها را برهنه می‌کردند، ولی چنین پستی و پلشتی‌هائی را اجازه نداشتند مرتکب شوند، اگر این شایعه متواتر درست باشد، در این عرصه نیز دولت خدمت گذار!! گوی سبقت را از سایر کشورها ربوده است.

اگر امروز راز سوزاندن جسد “ترانه موسوی” وجنایت هولناکی که تصّور آن موی براندام راست می‌کند، سر به مهر مانده است، فردای آزادی ملت یا فردای قیامت سلول‌های سادیسم‌های ستمکار را خواهد سوزاند.

آیا در نظام ولائی نواختن باتوم مرگ بر فرق فرزند ۱۲ ساله یک پدرکه درمراسم چهلم شهداء شرکت کرده قصاصی ندارد و عامل و آمرآن نزد خدا مسئول نیستند؟

آنها که مدعی استمرار ولایت علوی هستند آیا نشنیده اند که آن اسوة عدالت به فرمانروای مصر فرمود: “مواظب دست و شلاق و شمشیرت باش که در مشت زدن چه رسد بالاتر از آن امکان قتل وجود دارد و قتل نیز قصاص بدنی دارد و پرداخت خون بهاء”؟ (نه پول گلوله و دستمزد قاتلان و صورتحساب سردخانه وانعام تحویل جنازه و اجازه کفن و دفن، البته با تعهد عدم برگذاری مجلس ختم وعزاداری!!).

آیا نشنیده‌اند که فرمود: “از خدا پروا داشته باشید در حق بندگانش و شهرهایش! شما حتی درباره زمین‌ها و ستورانش نیز پاسخگو هستید” (اتقواالله فی عباده و بلاده فانکم مسئولون حتی عن البقاع و البهائم).

آیا فرمانده کل قوا، ولی امرمطلقه مسلط بر جان و مال و ناموس مردم ، خود را پاسخگوی خدا و خلقش در برابر هزاران خون و خرابی و خسارتی که از ناحیه مأموران تحت فرمانش به این ملت مظلوم وارد شده می‌داند!؟

فانتظروا انی معکم من المنتظرین

منتظر باش که ما نیز از منتظرانیم

http://www.rahesabz.net/story/338/

به گزارش «ایلنا» سيدحسين موسوي تبريزي در پاسخ به سوالي درباره ”دليل حملات سنگين به برخي چهره‌هاي اصولگرا توسط طيف خاصي از اين جناح“، گفت: برخي قرائن نشان مي‌دهد كه از ابتداي پيروزي انقلاب اسلامي دشمنان براي به شكست رساندن انقلاب، در صدد شقه شقه كردن مردم و ايجاد اختلاف در ميان آنها بوده‌اند.

وي با ذكر خاطره‌اي از دوران مسئوليت خود در دادستاني كشور، اظهار داشت: در سال 1361 در جلسه‌اي با رهبري انقلاب يكي از دوستان صحبتي مبني بر حذف برخي افراد را به ميان آورد، در پي آن سخن، آيت‌الله خامنه‌اي مقام معظم رهبري دايره بزرگي را روي ميز ترسيم كردند و با اشاره گفتند كه 4 سال پيش و هنگامي كه انقلاب پيروز شد، دايره ما تا اين اندازه بزرگ بود.

دبير كل خانه احزاب يادآور شد:متاسفانه انديشه حذف از همان ابتداي انقلاب توسط منافقين و همچنين طيف راست سنتي درون حزب جمهوري اسلامي وجود داشت كه حتي وقتي يكبار به آيت‌الله خامنه‌اي گفتم كه در حزب شما دو دستگي ايجاد شده است، ايشان از سه دسته شدن آن خبر داد.

موسوي تبريزي هشدار داد: حذف تدريجي افراد و جريانات از صحنه كشور جز خواست قدرت‌هاي خارجي چيز ديگري نيست، زيرا آنها مي‌خواهند كاري كنند كه انقلاب در داخل به اهداف خود نرسد تا بهانه‌اي بيابند و بگويند جمهوري اسلامي توان اداره كشور را ندارد.

وي در ادامه، با بيان ديدگاهي ديگر در زمينه چرايي حذف افراد از جريانات سياسي، خاطرنشان كرد: برخي افراد كه فضيلت كمتري دارند، همواره نمي‌توانستند شخصيت‌هاي با فضيلت‌تر از خود را ببينند و لذا به انگ زدن و تهمت زدن روي مي‌آورند كه با توجه به اسلامي بودن نظام ما، معمولا انگ بي‌ديني رايج‌تر است و در واقع اين افراد در جهت تثبيت خودشان چيزي براي عرضه كردن ندارند و از اين طريق مي‌خواهند جاي ديگران را بگيرند.

موسوي‌ تبريزي تصريح كرد: حذف چهره‌هاي سياسي اصلا كار صحيحي نيست، اما امروز گروه‌هايي كه زماني ديگران را به ضد انقلاب بودن و اباحه‌گري متهم مي‌كردند، خودشان مورد اين اتهامات قرار گرفته و حذف مي‌شوند.

وي ادامه داد: بهترين راه انقلاب مخملي اين است كه افراد درون نظام متهم شوند و در پي آن اشخاص بي‌سابقه عرصه را بدست بگيرند، زيرا چنين افرادي بهتر مي‌توانند در مقابل بيگانه كرنش كرده و خضوع نشان دهند.

دبير مجمع محققين و مدرسين حوزه علميه قم پيش بيني كرد: همين دار و دسته‌اي كه اكنون ديگران را زير تيغ حذف مي‌برند، يك روز هم درون خودشان دچار اختلاف شده و يكديگر را حذف مي‌كنند.

وي در پاسخ به اينكه ”راهكار جلوگيري از جريان حذف چهره‌ها چيست؟“ گفت: تنها راه ممكن اين است كه گروهها يكديگر را مطلق نپندارند و بدانند كه نكات مثبت و منفي همواره توام با يكديگر هستند و خداوند هم مي فرمايد ”فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ“ كه بدين معناست كه هركس به اندازه خوبي يا بدي، پاداش يا جزاي عمل خود را مي‌بيند.

موسوي تبريزي در پايان تاكيد كرد: در كشور ما افكار و قوميت‌هاي فراواني وجود دارد كه كشور متعلق به همه آنهاست و تا زماني كه اين حقيقت براي همه جا نيفتد، انحصار طلبي‌ها از بين نخواهد رفت.

http://www.mowjcamp.com/article/id/14764

سازمان مجاهدین انقلاب با انتشار این بیانیه از ادامه مبارزه علیه کودتاگران برای دفاع از اصالت‌ها و ماهیت اسلامی و مردم‌سالار نظام در کنار شخصیت‌های نامدار انقلاب و نظام و مراجع آگاه و عالمان راستین دین و نیروهای سیاسی اصلاح‌طلب و همراه با ملت بزرگ و آگاه ایران خبر داده است.

سازمان مجاهدین انقلاب پیش از این هم با انتشار بیانیه‌ای دادگاه چهره‌های سیاسی کشور و محاکمه اعضای این سازمان را نمایشی خوانده و هشدار داده بود که کشور در سراشیبی سقوط قرار گرفته است.

بهزاد نبوی، مصطفی تاج‌زاده و جواد امام از اعضای این سازمان از جمله کسانی بودند که در دو دادگاه متهمان ناآرامی‌های اخیر ایران محاکمه شدند.

در دادگاهی که روز شنبه 17 مرداد برگزار شد یک تبعه فرانسوی، دو کارمند سفارت‌های انگلیس و فرانسه، تعدادی از اصلاح‌طلبان و فعالان ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی، اعضای سازمان مجاهدین انقلاب و جبهه مشارکت اسلامی در کنار چند متهم به رابطه با سلطنت‌طلبان و سازمان منافقین حضور داشتند.

سازمان مجاهدین انقلاب در بیانیه دوم خود دادگاهی که نحوه تشکیل جلسات و اظهارات و حتی در گزینش و چینش متهمان تابع گرایشات حاد سیاسی و جناحی برگزارکنندگان باشد که آنان را از رعایت بدیهی‌ترین موازین حقوقی غافل سازد، در تاریخ قضای ایران بی‌سابقه خوانده است.

در این بیانیه آمده است که اعضای تشکل‌های سیاسی رسمی و شناخته شده کشور در کنار متهمان به عضویت در گروه‌های سلطنت‌طلب و منافقین قرار داده شده‌اند تا افکار عمومی را به یکی بودن ماهیت متهمان قانع کرده و زمینه‌های ذهنی و اجتماعی برخورد با مهم‌ترین احزاب کشور را فراهم آورند.

در دومین جلسه متهمان به برنامه‌ریزی برای انجام انقلاب مخملی برخی از دولت‌های خارجی، رسانه‌ها و سازمان‌ها به همکاری در این پروژه متهم شدند.

بر اساس کیفرخواست دادستانی دولتمردان و دیپلمات‌های غربی متهم به ایجاد شبکه منابع خبری با هدف جمع‌آوری اطلاعات شدند و اعضای گروهی به نام «انجمن پادشاهی» متهم به اقدام برای براندازی نظام جمهوری اسلامی معرفی شدند.

سازمان مجاهدین انقلاب قرار دادن کسانی که سال‌های عمر خود را صرف مبارزه برای آزادی و اعتلای کشور کرده‌اند در کنار متهمان به وابستگی به سلطنت‌طلبان و منافقان را بیش و پیش از هر چیز سند رسوایی ترتیب‌دهندگان این نمایش رسوا می‌داند.

این بیانیه هدف اصلی برگزارکنندگان این دادگاه را کودتا علیه انقلاب و نظام و انتقام کشیدن از مبارزان و مجاهدان راه استقلال و آزادی و سربلندی ملت بزرگ ایران عنوان می‌کند.

سازمان مجاهدین انقلاب محاکمه فعالان ستاد میرحسین موسوی به اتهام براندازی را پیامی بر می‌شمارد که هر تلاشی برای برگزاری انتخاباتی مردمی، آزاد و قانونی را اقدامی علیه امنیت ملی و تلاشی برای براندازی تلقی می‌کند.

این بیانیه می‌افزاید: آنان با این اقدام عملا به مردم می‌گویند که نظام را معادل خود می‌دانند و هر اقدامی در جهت کاهش قدرت و موقعیت خود را اقدام علیه نظام تلقی نموده با آن قاطعانه برخورد می‌کنند.

http://www.mardomak.org/news/mojahedin_statement/

پس از انتشار اخبار ضد و نقیض درباره خطیب این جمعه تهران لحظاتی پیش حجت السلام تقوی رییس شورای سیاستگذاری ائمه جمعه کشور اعلام کرد که هاشمی رفسنجانی خطیب جمعه این هفته تهران نیست . به گزارش سحام نیوز وی این خبر را به خبرگزاری فارس اعلام کرده است که البته این سایت اولین خبر را به نقل از هاشمی رفسنجانی مبنی بر حضور وی در نماز جمعه منتشر کرده بود . وی به این خبرگزاری گفت : ” آيت‌الله هاشمي رفسنجاني براي جلوگيري از هر گونه سوء استفاده‌هاي سياسي و غير قابل قبول از جايگاه نماز جمعه ، خطيب جمعه اين هفته تهران نيست. “
وي با اشاره به اينكه همه مايلند در محيطي معنوي و دور از هياهوهاي شبهه برانگيز سياسي با آرامش خاطر در اين مراسم عبادي سياسي شركت كنند، افزود:”  لذا با اينكه بر اساس ترتيب معمول، نماز جمعه اين هفته بايد به وسيله حضرت آيت‌الله هاشمي رفسنجاني اقامه مي‌شد خبر دار شديم كه ايشان براي جلوگيري از هر گونه سوء استفاده‌هاي سياسي و غير متعارف و غير قابل قبول از اين جايگاه منيع ترجيح دادند و تصميم گرفته‌اند اقامه‌ نماز جمعه توسط يكي ديگر از حضرات آقايان ائمه جمعه موقت تهران برگزار شود تا فضاي صميمي و روحاني اين عمل سياسي و عبادي به آنچه كه نبايد آلوده نشود.”
گفتنی است که پایگاه اطلاع رسانی هاشمی رفسنجانی روز شنبه با انتشار خبری اعلام کرده بود که هاشمی رفسنجانی خطیب نماز جمعه این هفته است و البته پایگاه اطلاع رسانی هاشمی بنابر انکه با توجه به ترتیب حضور ائمه جمعه چنین خبری را منتشر کرده بود . اما یک روز پس از انتشار این خبر بنابر دلایلی نامعلوم و البته تحت فشار رسانه های اصولگرا که نسبت به حضور هاشمی در نمازجمعه این هفته بنابر تجربه ابراز نگرانی کرده بودند پایگاه اطلاع رسانی هاشمی این خبر را حذف کرد و اعلام کرد : ” رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام بر ” ثبات و اعتدال ” و رعایت ضوابط حرکت جمعی در ساختار نظام مقدس جمهوری اسلامی چنان معتقدند که انجام هرگونه حرکتی را در تخطی از این مسیر بر نمی تابند و این مهم” استثنایی” برای ایشان ندارد چرا که رعایت ” تقوا و پرهیز از هرگونه تندروی ” آموزه اصلی وهمیشگی معظم له برای نسل دیروز ، امروز و فردای انقلاب است .”
هاشمی رفسنجانی در حالی این هفته خطیب نماز جمعه تهران نخواهد بود که باید بنابر روال معمول و ترتیب حضور ائمه جمعه ، امام جمعه این هفته تهران باشد و به نظر می رسد چنین تصمیمی ناشی از نگرانی نسبت به تکرار استقبال گسترده مردمی از آخرین نماز جمعه ای است که او حضور داشته است . اما این سوال مطرح می شود که آیا هاشمی رفسنجانی به دنبال فشارهای وارده از سوی مسئولان به عنوان خطیب جمعه این هفته تهران معرفی نشده و یا خود تمایلی به حضور نداشته است ؟ پس از حوادث انتخابات 22 خرداد حضور هاشمی در نماز جمعه و موضعگیری های ایشان همچنان مورد توجه افکار عمومی و رسانه های داخلی و خارجی می باشد .

http://www.etemademelli.ir/published/0/00/65/6598/

به گزارش سلام متن كامل اين نوشته بدين شرح است:
به دنبال برکناری محسنی اژه ای از وزارت اطلاعات احمدی نژاد عملا خود مدیریت مهمترین نهاد امنیتی کشور را عهده دار شده و در حال اجرای پروژه تصفیه حساب است. به دنبال برکناری دو هفته پیش حاج حبیب الله ( معاونت فرهنگی) . خزایی ( ضدجاسوسی) اکنون نوبت فیروز آبادی معاون فنی وزارت و منصوری معاون پارلمانی رسیده است علاوه بر آنکه برکناری معین معاونت حفاظت نیز قطعی شده است. از ابتدای تاسیس وزارت اطلاعات تا کنون چنین تصفیه حساب یکجا با انگیزه های سیاسی بی سابقه بوده که این نوع برخورد لطمات زیادی به مدیریت در این وزارتخانه وارد می کند.

شنیده های موثق حاکی از این است که تیم امنیتی با مدیریت ح.ط و ا.س و مشورت ….. ( که خود سابقه طولانی در این وزارتخانه داشته است) در حال اجرای این پروژه هستند و درصددند به آرزوی دیرینه برخی افراد و جریانها جامه عمل بپوشانند. آرزوی تبعیت وزارت اطلاعات و بدنه کارشناسی آن از جریانهای تند بیرونی آرزویی بود که در دوره مدیریت یونسی بر این وزارتخانه و موفقیت در استقلال این نهاد با مانع جدی روبرو شده بود. این جریان معتقد است با وجود روی کار آمدن اصولگرایان محسنی اژه ای نتوانست تغییرات لازمه را ایجاد نماید و عملا مدیران مستقل دوره اصلاحات کماکان نبض این وزارتخانه را در دست داشتند. تا آنجا که گفته می شود احمدی نژاد در یک دیدار اتفاقی با علی یونسی با کنایه او را وزیر در سایه خوانده بود. جریان تندرویی که سالها با ایجاد سازمان امنیت موازی در دیگر نهادها به دنبال اهداف خود بود اینک در خلا ایجاد شده و در حالیکه از وزیر (که باید مجتهد و مستقل باشد) خبری نیست در حال اجرای این پروژه است. موضوع آنجا نگران کننده می شود که بدانیم معاونین برکنار شده همچون حاج حبیب الله از خوش نام ترین و مستقل ترین مدیران بوده اند و هیچ گاه گرایش سیاسی به جریانها نداشته اند و مورد اعتماد مجموعه این وزارتخانه به حساب می آمده اند. خبرها حاکی از آن است که عدم همراهی بدنه کارشناسی و مدیران مستقل این وزارتخانه با سناریوی کودتای مخملی انگیزه اصلی تیم امنیتی مذکور در اجرای این پروژه است. با وجود آشنایی این افراد با نحوه تصمیم گیری در این وزارتخانه این نوع رفتار عجیب به نظر می رسد چرا که وزارت اطلاعات از معدود نهادهایی است که تصمیمات در آن اساسا ناشی از کار کارشناسی است و تغییرات معاونین بدون توجیه بدنه کارشناس نمی تواند موجب تغییر چندانی شود. از همینجاست که نگرانی بیشتر می شود نگرانی از تلاش برای تغییرات گسترده حتی در بدنه کارشناسی. تغییراتی که در صورت تحقق لطمات جبران ناپذیری را به مهمترین نهاد امنیتی کشور وارد می کند و آن را از یک نهاد مستقل و کارشناس به یک نهاد گوش به فرمان و سیاسی افراطی تبدیل می کند. تا جایی که نهادی که باید چشم نظام باشد به مشت تبدیل می شود آنهم مشتی به فرمان گروهی خاص.

http://www.salaamnews.com/ShowNews.php?8210

با اهداي سلام و تحيت، سخنان جنابعالي در خطبه دوم نماز جمعه تهران، گذشته از نکات مثبت و قابل تقدير آن، شامل دو نکته بود که نه تنها منطبق با واقعيت نيست بلکه موجب تشديد تنش سياسي موجود است. نکته اول اينکه محرکان حوادث اخير را تنها مسبب مرگ مقتولان اين حوادث معرفي کرديد و کمترين اشاره‌اي به نوع برخورد با معترضين و خصوصا قتل چهار نفري که در بازداشتگاه‌ها جان خود را از دست دادند و لزوم معرفي و مجازات مسببان آن نکرديد.

البته اين امر معمايي را براي اين بنده حل کرد و آن اينکه افرادي که دست به اين جنايتها مي‌زنند از نظر ايدئولوژيک و اعتقادي مستظهر به توجيهات امثال حضرتعالي هستند. بلاتشبيه استدلال جنابعالي شبيه استدلال معاويه در جنگ صفين است که پس از شهادت عمار ياسر و سخت شدن کار بر او، گفت قاتل عمار علي است که او را به اين جنگ آورد! بي ترديد افرادي مانند آقاي موسوي در تحريک مردم به تجمعات خياباني نقش داشته‌اند ولي آيا اين امر مي‌تواند توجيه کننده هرگونه رفتاري با اين مردم خصوصا در بازداشتگاه‌ها باشد؟ اينکه به بهانه حفظ نظام ظلم‌ها را خلاف همه نصوص اسلامي توجيه مي‌کنيد و در استدلال‌هاي خود مغالطه به کار مي‌بريد و از بيان حق خودداري مي‌نماييد باعث مي‌شود که بخش‌هاي خوب حرف‌هاي شما هم زمينه پذيرش نداشته باشد. دفاع از نظام و رهبري به اين نيست که اين حقايق را کتمان کنيم بلکه به اين است که قبل از آنکه غرب‌گرايان اين موارد را به عنوان نقض حقوق بشر اعلام کنند و پرچم اصلاح به دست گيرند خودمان آنها را مطرح و اصلاح کنيم. شهيد آيت‌الله مطهري مي‌فرمايند: «روحانيت نبايد اجازه دهد پرچم اصلاحات اجتماعي به دست روشنفکران غربزده بيفتد.» حرف‌هاي به تعبير شهيد مطهري «ميخ دار» افرادي مانند حضرتعالي و جناب آقاي محمد يزدي همواره مانعي براي اصلاحات واقعي و سدي براي جذب قشر فهيم و تحصيلکرده بوده است. (به عنوان نمونه جناب آقاي يزدي پس از پيشنهاد جناب آقاي‌هاشمي مبني بر آزادي زندانيان، خطاب به آقاي‌هاشمي گفتند شما چه‌کاره هستيد، ولي بعد از توصيه آقاي احمدي نژاد به رئيس قوه قضائيه مبني بر رعايت رأفت اسلامي با بازداشت شدگان نفرمودند شما چه‌کاره هستيد. اين نحو سخن گفتن و اينگونه رفتارهاي دوگانه مقبوليت فرد را تضعيف مي‌کند.) اميدوارم عنايت فرموده روش خود را تغيير دهيد.

نکته دوم اينکه حوادث اخير را معلول انتقام‌گيري جناب آقاي‌هاشمي رفسنجاني به خاطر شکست در انتخابات قبلي رياست جمهوري دانستيد. قطع نظر از اينکه اين سخن خارج از حوزه انصاف است، فرضا که چنين باشد، آيا آقاي احمدي نژاد با نوع مناظرات خود زمينه اين حوادث را فراهم نکرد و هيچ تقصيري نداشت؟ آيا بخشي از منشأ اعتراضات رفتار انتخاباتي ايشان نبود؟ آيا مبادي راي آقاي احمدي نژاد با توجه به آن مناظرات و فرصت ندادن به آقاي‌هاشمي براي دفاع از خود در صدا و سيما و توزيع گسترده کمک‌هاي نقدي در روستاها و… در انتخابات، صحيح بود؟ بايد اشکالات دو طرف را به دور از حب و بغض‌ها مطرح کنيم. علت اينکه اين فتنه هنوز پايان نيافته است اين است که هيچ طرفي اشکالات خود را نمي‌پذيرد. براي شما آرزوي توفيق بيشتر دارم.
با تقديم احترام

علي مطهري 9/5/1388

http://www.entekhabnews.org/portal/index.php?news=6859

به گزارش «موج سبز آزادی» به نقل از سایت حسین مرعشی، سخنگوی این حزب، متن کامل بیانیه حزب کارگزاران به شرح زیر است:

ملت شريف ايران

در شرايطي كه انتظار مي رفت مسئولان سياسي ، امنيتي و قضايي كشور ، در صدد جبران اشتباهات ايام پس از انتخابات در برخورد با مردم و زنداني كردن جوانان بي گناه و هتك حيثيت شخصيت ها و جريان هاي سياسي منتقد نتايج اعلام شده انتخابات رياست جمهوري دهم بر آمده و براي ترميم شكاف هاي سياسي شكننده موجود در كشور اقدام نمايند ، شاهد برگزاري عجولانه و بدون تشريفات قانوني اولين جلسه ي دادگاه فرزندان رشيد و مظلوم امام و انقلاب اسلامي بوديم. دادگاهي كه به جاي كيفرخواست حقوقي با قرائت يك بيانيه ي سياسي تمام عيار آغاز و بدون رعايت تشريفات قانوني از جمله حقوق بر حق افراد در انتخاب وكيل ادامه يافت.

مسئولان محترم بايد متوجه وضع خطير كشور و نظام مقدس جمهوري اسلامي بوده و بجاي اصرار بر ادامه ي مواضع نا مناسب بر اثر عصبانيت ، در جهت افزايش همگرايي سياسي و پركردن شكاف هاي موجود در مجموعه خانواده انقلاب تلاش كنند.

حزب كارگزاران سازندگي ، حزبي كه در چهارچوب قانون و نظام جمهوري اسلامي فعاليت كرده و خواهد كرد، تاكيد مي كند كه راه حل مشكلات فعلي، دفاع از حقوق ملت و عمل همه ي اركان و نهاد هاي نظام به قانون است. برگشت به قانون دفاع همه ي شخصيت هاي سياسي و نهادهاي نظام از حقوق ملت ، راه برد اساسي خاتمه دادن به فضاي متشنج فعلي است.

ادامه ي برخورد هاي غير قانوني با فرزندان در بند انقلاب و نظام و استفاده ي ابزاري از ايشان براي اعلام مواضعي كه هيچ ارزشي قانوني و حقوقي و مبناي شرعي نداشته و بستن همه ي راه هاي حقوقي ملت ، باعث پيچيده تر شدن اوضاع و افزايش نگراني عمومي خواهد شد. اميدواريم مسئولان كشور به موضع اعتدال باز گشته و زمينه را براي رفع بحران هاي فعلي فراهم سازد.

حزب كارگزاران سازندگي ايران

http://www.mowjcamp.com/article/id/9878

از آنجائی که قرار است دولتی به صلاحدید رهبری به اکثریت ملت تحمیل شود، مناسب دیدم دعائی را كه بیش از هزارسال است شیعیان در نیمه شعبان برای استقرار “دولت مطلوب” خود و به انتظارتحققش روزشماری می کنند یادآور شوم:

“بارخدایا، ما مشتاق به سوی تو در “دولت کریمه”ای هستیم که در چنان دولتی، اسلام (تسلیم خدا نه خودخواهی‌ها شدن) وشایستگان آن سربلند، و نفاق (دو روئی و تظاهر به دین) و اهل آن خوارو ذلیل باشند….”

تأکید روی صفت “کریمه” برای دولت مورد انتظار، بسیار جای تأمل دارد. کرامت واژه‌ای است که دلالت بر شرافت، سخاوت، نفاست و بزرگواری می‌کند . واژه مخالف آن ” لئامت” است. لئیم به کسی می‌گویند که بی شخصیت، متقلب، دروغگو، ریاکار و مردم فریب باشد. دولتی که شیعیان راستین می‌خواهند دولتی است که وزرایش از تقلب، جعل مدرک، تحقیر و توهین به مخالفان، خرافات، طمع‌ورزی و انباشت ثروت‌های افسانه‌ای و… پاک باشند.

اگر از یارگیری‌های سیاسی و بند و بست‌های خطی و خانوادگی خود را آزاد کنند و به منشور حکومتی علوی، که این همه از ولایتش دم می‌زنند توجه کنند، این ضوابط درگزینش دولت وکارگزارانش از آن اُسوه عدالت آمده است:

“آنها را از میان شایستگان دارای تجربه و حیاء در میان خانواده‌های صالح و پیشگام در اسلام پیشرو(نه فاقد سابقه قابل ذکر اسلامی و انقلابی و متحجر و قشری) برگزین. آنها اخلاقی کریمانه‌تر،آبروئی پاک‌تر، طمع ورزی کمتر و عاقبت اندیشی بیشتری در امور خواهند داشت”( نهج البلاغه، نامه ۵۳).

از آن گذشته، به چه جرأتی کسانی که دستشان به خون بیگناهان آغشته است به خود اجازه می دهند در سالروز”انتظار عدالت وامنیت” جشن تحلیف و تنفیذ برپاکنند؟ نیمه شعبان هیچ ربطی به جلادان کهریزک و شکنجه‌گران اوین و ایران بزرگ ندارد!

همچنان که فقط گرسنگان طعم غذا و تشنگان طعم آب را می‌فهمند، تنها مادران داغدیده که جنازه تیر خورده و شکنجه شده جوانانشان را از سردخانه ستمکاران تحویل می‌گیرند و ملتی که در سایه سُرب و سرنیزه زندگی میکند معنای انتظار برای عدالت و امنیت را می‌فهمد، کسانی که چراغ عمر نوجوانان را با بی رحمی خاموش می کنند حق چراغانی برای “عدل منتظر” ندارند.

آن دانشجوئی معنای انتظار برای امنیت را می‌فهمد که در خوابگاهش به خاک و خون کشیده شده و از بام به بیرون پرتاب شده است! نه آن لباس شخصی که با قساوت لباس شرارت و جنایت به تن کرده است. برحسب روایاتی که به آن معتقدند، آن که باید بیاید، ابتدا گردن آنانرا خواهد زد! اگر نمیدانند بروند بخوانند!

اعتقاد به مصلح جهانی شایسته کسانی است که درد و غم محرومان و شفقت به مردم را دارند، نه دشمنان انسان و آزادی که درزندان‌های غیررسمی کاری کرده اند که شکنجه گران اسرائیلی هم با دشمنانشان نکرده‌اند.

“مشروعیت” حکومت، برحسب کتاب خدا، سنت رسول و سیره امام علی(درحکومت پنجساله)، از “مقبولیت” آن نزد “اکثریت مردم” ناشی می‌شود. تنفیذ دولت از ناحیه یک فرد، که عدالتش توسط عالی‌ترین مراجع به دلیل خون‌های به ناحق ریخته شده و سوء مدیریت زیر سئوال رفته است، و تحلیف رئيس جمهورى که کلامش برای اکثریت مردم فاقد اعتبار است، چه ارزشی نزد خدا و خلق او دارد که چنین تشریفاتی ترتیب می‌دهند؟ مجموعه‌ای که مشروعیت خودش مخدوش شده، چگونه میتواند تنفیذ و تحلیف انجام دهد؟ ذات نایافته از هستی بخش، کی تواند که بود هستی بخش؟

آن روز که دست قدرت خدا از آستین توده ها بیرون آید، رهبری از میان آنها بر می خیزد که به تعبیر معروف “زمینی را که ازظلم و جور پرشده ، ازقسط و عدالت پرکند” (یملاءالارض عدلا و قسطا کما ملئت ظلما و جورا)، بازار نفاق و دوروئی و مردم فریبی را کساد نماید و آراء معطوف به منیت‌ها را به کتاب قوانین الهی  متوجه سازد.

در تقارن چنین روزی بی‌مناسبت نمی‌دانم شِکوه شاعر شوریده دلی را که  دلمردگی خویش، در شرایطی مشابه امروز، در رباعیاتی روح پرور به نظم آورده است به زبان دعا تکرار کنم. مجموعه‌ای که “ادیب الممالک فراهانی” درسوگ پیامبر و درد دل با او  فراهم آوده  صد بیت است ولی در این مختصر به ابیات انتهائی آن بسنده می کنیم:

ای مقصد ایجاد سر از خاک بدر کن                  وز مزرع دین این “خس و خاشاک” بدر کن
زین پاک زمین مردم ناپاک بدر کن                              از کشور جم لشکر ضحاک بدر کن
از مغز خرد نشئه تریاک بدر کن                                 این جوخ شغالان را از تاک بدر کن
وزگله اغنام بران گرگ ستمکار
افسوس که این مزرعه را آب گرفته                            دهقان مصیبت زده را خواب گرفته
خون دل ما رنگ می ناب گرفته                                وز سوزش تب پیکرمان تاب گرفته
رخسار هنر گونه مهتاب گرفته                                 چشمان خرد پرده خوناب گرفته
بشکاف زهم سینه این ابر شرربار

http://www.rahesabz.net/story/187/

پیش از این در نوشتاری با عنوان «چرا به دولت دهم، دولت کودتا می‌گوییم؟» کوشیدیم به عنوان مقدمه‌ای بر بحث حاضر، نشان دهیم که به چه اعتباری باید دولت دهم را دولت کودتا نامید. در بخش حاضر بر آنیم که با بازخوانی کوتاه و مختصری از عملکرد و خط سیر دو دولت کودتایی دیگر در تاریخ معاصر ایران (دولت برآمده از کودتای 1299 و دولت برآمده از کودتای 28 مرداد 1332) به ترسیم خط سیر احتمالی دولت کودتايی احمدی‌نژاد بپردازیم.

کودتای کابینه سیاه

چنان‌که پیش از این اشاره شد، کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ کودتایی نظامی بود که توسط سیدضیاءالدین طباطبايی (رجل سیاسی و موسس روزنامه حامی انگلستان به‌نام رعد) و کلنل رضا خان میرپنج (كه بعدها «رضاشاه پهلوی» نام گرفت) اجرا شد که زمینه را برای تشکیل سلسله پهلوی فراهم آورد. در نتیجه مذاکرات و هماهنگی‌های به عمل آمده بین سیدضیاءالدین طباطبایی و رضاخان، در روز سوم اسفند، قوای قزاق وارد تهران شدند و ادارات دولتی و مراکز نظامی را اشغال کردند. نزدیک به صد تن از فعالان سیاسی و رجل سرشناس بازداشت و زندانی شدند. احمدشاه و محمدحسن میرزا (ولیعهد) به کاخ فرح‌آباد گریختند و سپهدار رشتی (نخست‌وزیر) به سفارت انگلستان در تهران پناهنده شد. مجموعه رویدادهای قابل توجه پیش و پس از این کودتا به طور خلاصه به این شرح هستند:

• در آستانه كودتا، سیدضیاءالدین طباطبایی فهرستی از اسامی ده‌ها تن از رجال كشور را در اختیار رضاخان میرپنج قرار داد تا بلافاصله پس از انجام كودتا دستگیر و زندانی شوند. بدین ترتیب مدت كوتاهی پس از كودتا و از واپسین ساعات شامگاه چهارم اسفند ۱۲۹۹ دستگیری گروهی از اعیان و اشراف، متنفذین، آزادیخواهان و برخی علمای مخالف آغاز شد و در طی حدود شش روز قریب به هفتاد تن از رجال دستگیر و زندانی شدند.

• گروهی دیگر از بازداشت‌شدگان را برای جلوگیری و پیشگیری از مخالفت آنان با كابینه كودتا دستگیر كرده بودند. چنان‌كه طی یك ماه نخست عمر دولت كودتا در اعتراض به واقعه مذكور ده‌ها تن دیگر نیز به خاطر مخالفت با اوضاع پیش‌آمده راهی زندان شدند.

• در فاصله كمتر از دو ماهی كه از عمر كودتا می‌گذشت، تمام زندان‌ها و بازداشتگاه‌های تهران مملو از زندانیان شد، تا جایی‌كه مجبور شدند عده‌ای از محبوسین را به شهرها و مناطق دیگری تبعید كنند. چنان‌كه سیدحسن مدرس به قزوین تبعید و در آن شهر زندانی شد.

• در همان زمان شایع شد كه سیدضیاء قصد دارد گروهی از زندانیان متنفذ و صاحب قدرت را اعدام كند. اما این خبر كه گویا برای مرعوب ساختن زندانیان و احتمالاً اخذ وجوهی از آنان بر سر زبان‌ها افتاده بود، به دنبال اعتراض احمدشاه به سرعت فروكش كرد و رضاخان طبق دستور شاه كه گفته بود «فوراً از این اعمال قبیح جلوگیری نمایید و نگذارید كه چنین اتفاقی رخ بدهد» خبر مذكور نیز به سرعت رنگ باخت.

• دولت کودتای سید ضیاء در یک اعلامیه مردم‌فریبانه و برای فرونشاندن اعترض‌های مردمی به قرارداد نفتی 1919 که نفت ایران را به شکل استعمارگرانه‌ای در اختیار دولت انگلیس قرار می‌داد، ضمن ملغي اعلام کردن این قرارداد، سخن از مبارزه با آریستوکراسی و فساد دولتی می‌کند. (1) سیدضیاء در بخشی از بیانیه معروف خود به نام «مرامنامه و اساسنامه» می‌نویسد:

«…چند نفر اشراف و اعیان که زمام مهار مملکت را به ارث در دست گرفته بودند مانند زالو، خون مردم و ملت را مکیده، ضجه‌ی وی را بلند می‌ساختند و حیات سیاسی و اجتماعی وطن ما را به درجه‌ای فاسد و تباه نمودند که حتی وطن‌پرست‌ترین عناصر، معتقدترین اشخاص به زنده بودن روح ملک و ملت، امید خود را از دست داده، کشور ایران را در میان خاک و خاکستر سرنگون می‌دیدند. پژمردگی و افسردگی و بالاخره نزدیک شدن آخرین لحظات اندیشه‌آور ادامه وضعیات را غیر ممکن می‌ساخت که موقع رسید این وضعیات خاتمه یابد. موقع رسید که عمر حکومت این طبقه سپری گردد، مسببین فلاکت و پریشانی ایران که باز هم دست نالایق خویش را از عمارت فروریخته‌ی ایران نمی‌کشیدند، به حساب دعوت شوند. بالاخره روز واژگون شدن و انتقام فرا رسید. در این روز تاریخی و هولناک است که اراده‌ی نیرومند اعلی‌حضرت اقدس شاهنشاه (رضاخان) زمام امور را در دست من جای می‌دهد، مرا روی کار می‌آورد… لازم است عمارت متزلزل و لرزانی که مفتخواران در آن آشیانه نهاده‌اند، سرنگون گردد. لازم است اداراتی که تاسیس آنها برای اسراف و تبذیر مال و پولی است که با قطرات عرق توده ملت تحصیل شده، یا بالاتر و بدتر از همه به قیمت شرافت و استقلال ایران از اجانب قرض گرفته شده است از بین برود و به جای آن بنیان محکمی استوار گردد که وظیفه خدمت به مملکت را از عهده برآید… لازم است بنیان عدلیه‌ی ما که مرکز فجایع و جنایات است، واژگون و معدوم گشته و بر روی خرابه‌های آن، یک عدالتخانه‌ی حقیقی که ارکانش مبنی بر عدل و نصفت باشد بنا گردد، زیرا فقط چنین عدالخانه‌ای می‌تواند شالوده‌ی یک حکومت ملی باشد. لازم است قیمت زحمت و مشقت کارگران و دهقانان سنجیده گشته و دوره‌ی فلاکت و بدبختی آنان خاتمه یابد. برای حصول این مقصود، اولین اقدامی که باید به عمل آید، تقسیم خالصه‌جات و اراضی دولتی، مابین دهقانان و همین‌طور وضع قوانین که زارع را از املاک اربابی بیشتر بهره‌مند سازد…» (2)

• دولت کودتای سید ضیاء همچنین، قراردادی با روسیه شوروی در مسکو به امضا رساند که مطابق آن دولت لنین کلیه قروض هنگفت ایران به روسیه تزاری را بخشید و ضمن ملغي اعلام کردن کلیه قراردادهای استعماری رژیم تزاری، کلیه سرمایه‌های روسیه در ایران را به دولت ایران واگذار کرد و در عوض دولت ایران متعهد شد که این امتیازات و تاسیسات را به هیچ دولت خارجی‌ای واگذار نکند. تاثیر این قرارداد چنان بود که رضاخان (وزیر جنگ) در یکی از روزنامه‌های وقت (روزنامه گلشن) در خصوص آن گفته بود: «آن روسیه آزادی که رژیم دیکتاتوری تزاریسم را برانداخت، نه تنها خود را از یوغ استبداد رهانید، بلکه کشورهای همسایه را نیز از این یوغ نجات داد…»

اظهارنظرهای این‌چنینی از سوی رضاخان سبب خوشباوری بخشی از مردم و سیاستمداران و حتی دولت لنین در مورد ماهیت واقعی دولت کودتا شد. به تصور آنها، رضاخان عنصری ملی و مستقل محسوب می‌شد که قصد داشت ایران را به سمت یک جمهوری مدرن سوق دهد.

عمر کابینه سیاه سید ضیاءالدین حاصل از کودتای اسفند 1299 به پنج ماه هم نرسید و در ۴ خرداد ۱۳۰۰ در اثر اختلاف نظر با رضاخان، حکم عزل وی از سوی احمدشاه صادر گردید و قوام‌السلطنه جایگزین وی شد. از این تاریخ، تا پایان سقوط سلسله قاجار، چندین مرتبه کابینه‌های جدید شکل گرفتند که فصل مشترک همه آنها حضور رضاخان به عنوان وزیر جنگ بود.

روزهای پس از کودتای 28 مرداد

اقداماتی که منابع مختلف تاریخی متفقاً بر اِعمال آنها از سوی دولت کودتای فضل‌الله زاهدی مهر تایید نهاده‌اند، مشتمل بر موارد زیر است:

• موجی از بازداشت و سرکوب به راه افتاد. تنها طی سه روز اول کودتا، 500 نفر از شخصیت‌های سیاسی و نظامی وفادار به دولت مصدق بازداشت و تبعید شدند.

• دکتر مصدق در دادگاه نظامی محاکمه و به موجب رأي صادره كه 30 آذر انتشار يافت، به سه سال حبس تادیبی انفرادی و سپس تبعید به احمدآباد محکوم گردید.

• دکتر فاطمی (وزیر امور خارجه دولت مصدق) و کسی که پیشنهاد اولیه ملی شدن صنعت نفت را ارائه کرده بود، توسط دادگاه نظامی به اعدام محکوم و در حالی که بیمار بود، در روز نهم آبان 1333 در ميدان تير لشكر 2 زرهي تیرباران شد.

• امير مختار کريم‌ پور شيرازی مدیر روزنامه شورش که از شاه و بستگانش انتقاد کرده بود نیز در زندان لشگر دو زرهی (محل حبس و شکنجه زندانیان سیاسی پس از کودتا) زنده به آتش کشیده و کشته شد.

• روزنامه‌های مخالف به طور گسترده توقیف شدند.

• حزب توده به شدت سرکوب شد و 14 نفر از افسران آن به دستور زاهدی تیرباران شدند.

• رابطه با انگلیس که پس از ملی شدن صنعت نفت و مقابله دولت انگلیس با آن توسط دکتر مصدق قطع شده بود، مجدداً برقرار گردید.

• با تهاجم مستقیم نیروهای نظامی به دانشگاه، اعتراضات دانشجویان دانشگاه تهران در 16 آذر 1332 سرکوب گردید و طی آن سه دانشجو) شریعت‌رضوی، بزرگ‌نیا و قندچی) به شهادت رسیدند.

با این حال دولت کودتای زاهدی هم زمان زیادی دوام نیاورد و در کمتر از دو سال از عرصه‌ی سیاسی کشور برچیده شد، سرنوشت رئیس دولت کودتا نیز بسیار عبرت آموز است:

«افزايش اقتدار زاهدي كه از حمايت آمريكا نيز برخوردار بود، شاه را نگران كرد. در نتيجه، شاه پس از سفري به آمريكا ـ اسفند 1333 ـ توانست موافقت آيزنهاور ـ رييس جمهور آمريكا ـ را براي تغيير دولت در ايران جلب كند. از اين رو در فروردين 1334 با اشاره شاه، امير اسدالله علم، زاهدي را براي استعفا تحت فشار گذاشت. زاهدي ابتدا اصرار علم را جدي نگرفت، اما هنگامي كه اردشير زاهدي، پسرش، پيغام سفير آمريكا در تهران مبني بر ضرورت كناره‌گيری از نخست‌وزيري را نزد او آورد، تسليم شد و پس از 20 ماه، در ۱۶ فروردين 1334 از كار كناره ‌گرفت. زاهدي سپس رهسپار ژنو شد و رياست دفتر نمايندگي دايمي ايران در مقر اروپايي سازمان ملل را برعهده گرفت‌. زاهدي تا پايان عمر خود، به جز يك هفته كه آن هم براي شركت در مراسم ازدواج پسرش با شهناز پهلوي، 1336 ش، به تهران آمد، حتی اجازه ورود به كشور را نداشت. فضل‌الله زاهدی سرانجام در شهریور 1342 در ژنو درگذشت و جنازه‌اش هرگز به ایران باز نگشت.» (3)

کودتاچیان جدید به کجا خواهند رفت؟

اکنون با بررسی تاریخی اجمالی فوق سوال این است که بر مبنای مدل تطبیقی ـ مقایسه‌ای، چه خط سیر احتمالی‌ای می‌توان برای دولت کودتایي احمدی‌نژاد ترسیم کرد؟ نخست لازم است بر این مساله تاکید شود که رویدادهای تاریخی، منفرد و منحصر به فرد هستند و از این حیث، یکایک رویدادهای تاریخی دارای زمینه و بستر تولد، هویت و خط سیر ویژه خود هستند. با این حال وجود برخی عناصر مشترک میان رویدادهای تاریخی می‌تواند در ترسیم خط سیر احتمالی دولت فعلی کمک‌کار باشد. پیش از اینکه به مقایسه سه کودتای تاریخ معاصر از حیث عناصر مشترک بپردازیم، لازم است برخی از ویژگی‌هایی که میان کودتای خرداد 88 با دو کودتای قبلی تفاوت و تمایز جدی ایجاد می‌کند، را فهرست‌وار برشماریم تا در هنگام مقایسه نشان دهیم که چگونه این عناصر تمایزبخش ممکن است به سیری متفاوت از دو کودتای قبلی بینجامد. شرایط زمینه‌ای ویژه در کودتای خرداد 1388 به این شرح هستند:

1. گسترش ارتباطات مجازی: یکی از مهم‌ترین چالش‌های کودتاگران فعلی، گسترش ارتباطات افراد جامعه است. کوچک‌ترین اقدام سرکوبگرانه کودتاگران با بازتاب گسترده در بخش وسیعی از جامعه ایران (به ویژه طبقه متوسط شهری) همراه است. چنین سطح و گستره‌ای از ارتباطات در هیچ‌یک از دوره‌های قبلی در تاریخ معاصر ایران که وقوع کودتا در آنها امکان پذیر شده، وجود نداشته است. از این حیث کودتاگران به دشواری می‌توانند از جریان آزاد آگاهی‌ها جلوگیری کنند.

2. شرایط جامعه: هر دو کودتای قبلی در تاریخ معاصر ایران در دوره فترت جامعه ایران و نیروهای سیاسی رخ داد. کودتای اسفند 1299 در شرایطی رخ داد که جامعه فاقد حکومت مرکزی بوده و آشوب و ناآرامی در نقاط مختلف کشور، حاکم بود. چنین شرایطی، عرصه جامعه را مستعد پذیرش یک دولت مرکزی قوی ـ ولو از نوع کودتاگر ـ می‌کرد. در جریان کودتای 28 مرداد نیز فرسایش و رویارویی نیروهای سیاسی به نوعی دیگر موجب سست شدن انسجام سیاسی شده بود. این در حالی است که در خردادماه 1388، شور و نشاط و پویایی سراسر جامعه ایران را فرا گرفته و جامعه نه تنها در شرایط فترت به سر نمی‌برد که برعکس بخش وسیعی از جامعه به جای آنکه خواهان سکون و ایستایی باشد، خواهان تحول بود. از این رو، دولت کودتا هیچ زمینه‌ای برای مقبولیت عام ندارد.

3. وضعیت نیروهای سیاسی: کیفیت نیروهای سیاسی مخالف کودتا در خردادماه 1388 با دو کودتای قبلی کاملاً متفاوت است. در میان مخالفان کودتا احزاب و چهره‌های برجسته سیاسی نظیر سیدمحمد خاتمی، میرحسین موسوی و مهدی کروبی دیده می‌شوند که در زمره نیروهای ریشه‌دار در ساختار نظام جمهوری اسلامی هستند. در بیش از نیمی از دوران جمهوری اسلامی، کسانی در راس مهم‌ترین نهاد اجرایی حاکمیت (دولت) بوده‌اند که اکنون در صف مخالفان کودتا هستند. همچنین اکثریت پارلمان جمهوری اسلامی در حدود ربع دوران حیات نظام در اختیار نیروهای مخالف کودتا بوده است. هم اکنون نیز کسی که در راس مجلس خبرگان رهبری که حساس‌ترین نهاد انتخابی کشور است قرار دارد، در صف مخالفان است. بدین ترتیب، آرایش نیروهای سیاسی مخالف کودتا، به گونه‌ای نیست که کودتاگران بتوانند به سادگی اردوگاه مخالفان خود را در هم شکنند.

4. مواضع مرجعیت و روحانیت: یک اصل اساسی در فقه سنتی قائل بر این است که «حکومت جائر از فتنه مدام بهتر است». بر مبنای همین اصل فقهی بوده که بسیاری از فقیهان و روحانیان بلندپایه، پس از وقوع کودتاهای قبلی در تاریخ معاصر ایران، به تایید دولت کوتا پرداخته‌اند. در حالی که در جریان کودتای 28 مرداد، مرجع تقلید واحد شیعه ـ آیت‌الله بروجردی ـ بعد از وقوع كودتا و پس از بازگشت شاه برای وی پیام تبریک فرستاد، در شرایط امروز، بزرگ‌ترین فقیه و مجتهد زنده در ایران (آیت الله منتظری) در زمره منتقدان و مخالفان جدی کودتاست. مراجع و روحانیان برجسته دیگری نظیر آیت‌الله صانعی، آیت‌الله بیات زنجانی، آیت‌الله موسوی اردبیلی، آیت‌الله طاهری اصفهانی، آیت الله دستغیب شیرازی و … به شدت از اقدامات کودتاچیان انتقاد کرده‌اند. برآیند نظرات حوزه علمیه قم نیز اگر رد دولت کودتا نباشد، بی‌شک در راستای تایید آن نیست. بدین ترتیب، مواضع روحانیت و مرجعیت نیز در شرایط فعلی، نسبت به دو کودتای قبلی در تاریخ معاصر کاملاً متفاوت است.

5. پیچیدگی و ریشه دواندن جریان حامی کودتا: کودتای اخیر صرفاً محصول اقدام جریان سیاسی روی صحنه (احمدی نژاد و حلقه اردبیل) نیست. این کودتا از سوی مراکز قدرت اقتصادی و نظامی پشتیبانی می‌شود. جریان اقتصادی و نظامی حامی کودتا، بر خلاف جریان سیاسی و روی صحنه کودتا، بسیار پیچیده بوده و در شریان‌های اقتصادی کشور ریشه دوانده است. از این حیث، کودتای فعلی دارای ریشه‌های درونی مستحکمی است که به پول و اسلحه مجهز است؛ در حالی که در دو کودتای قبلی تاریخ معاصر، کودتاچیان فاقد چنین طبقه حامل نظامی ـ اقتصادی‌ای بودند.

با مقدمه فوق که در واقع نقاط تمایز کودتای اخیر با دو نمونه قبلی خود در تاریخ معاصر است، به بحث پایانی خود که تشریح اشتراکات سه کودتا و خط سیر احتمالی دولت کودتاست، می‌پردازیم:

1. بازداشت، زندانی کردن و تبعید مخالفان سیاسی، عنصر مشترکی است که در هر سه کودتای تاریخ معاصر ایران به روشنی دیده می‌شود. با این حال در حالی که بازداشت‌ها در کودتای 1299 در نهایت با آزادی بازداشت‌شدگان ختم شد و حتی مخالفانی نظیر مرحوم مدرس با بازگشت به عرصه سیاسی کماکان به مواجهه با اقدامات کودتاگران ادامه دادند، در کودتای 28 مرداد، اعدام و تبعید، سرنوشت برخی چهره‌های برجسته مخالفان کودتا را رقم زد. در کودتای خرداد 88 نیز با حجم گسترده‌ای از بازداشت‌ها روبرو بوده‌ایم؛ با این حال این بازداشت‌ها از این حیث با دو کودتای قبلی متفاوت است که در سطح رهبران سیاسی مخالف کوتا نتوانسته است رسوخ یابد و گریبان سطح بعدی نیروهای سیاسی را گرفته است. آنچه مسلم است اتفاقات ناگواری نظیر تبعید یا اعدام نیروهای مخالف زمینه‌ای برای بروز ندارند، اما دور از ذهن نیست که تا زمان بر سر کار بودن دولت کودتا و با مقاومت نیروهای مخالف، هر از چند گاهی به بهانه‌های مختلف، بخشی از نیروهای سیاسی کشور با بازداشت و زندانی شدن مواجه گردند.

2. سرکوب هسته‌های مقاومت اجتماعی و سیاسی به ویژه جنبش‌های اجتماعی، اقدامی مسبوق به سابقه از سوی کودتاگران است. 16 آذر 1332، در واقع دنباله کودتای 28 مرداد بود و هدف از آن سرکوب نیروی مزاحمی به نام دانشگاه از سوی کودتاگران بود. بی‌شک با آغاز مجدد فعالیت دانشگاه‌ها در مهرماه شاهد بروز اعتراضات دانشجویی گسترده در سطح کشور خواهیم بود، به ویژه اینکه جنبش دانشجویی در ماه‌های اخیر شهیدان زیادی به خود دیده است. بنابراین دور از انتظار نیست که کودتاگران برای جلوگیری از گسترش اعتراضات و سرایت آن به سطح جامعه، دست به سرکوب وحشیانه در عرصه دانشگاه بزنند. با این کار یکی از هسته‌های مقاومت مقابل کودتاگران تاحدودی خاموش خواهد شد؛ اما چنان‌که اشاره شد، با توجه به ویژگی‌های متفاوت این کودتا، امکان حذف هسته مقاومت دانشگاهی وجود ندارد. سرکوب جنبش دانشجویی در سال 1332 موجب نابودی آن نشد، بلکه بسیاری از نیروهای دانشجویی را به سمت و سوی فعالیت منظم تشکیلاتی و بعضاً زیرزمینی سوق داد و در نهایت دانشگاه را به میدانی برای عضوگیری سازمان‌های مبارز مسلحانه بدل کرد. در شرایط فعلی، هرچند توجه به مبارزه مسلحانه به عنوان راهکاری نهایی، طرفداری در میان دانشجویان ندارد، اما جنبش دانشجویی به شدت مستعد سوق یافتن به سمت فعالیت‌های تشکیلاتی مخفیانه و نیمه علنی است. بدین ترتیب، سازمان‌یابی جدیدی در جنبش دانشجویی محتمل به نظر می‌رسد.

3. چوب حراج زدن بر منافع ملی و امتیازدهی به کشورهای خارجی در ازای جبران مشروعیت داخلی و مردمی دولت، عناصری مشترک از سوی دولت‌های کودتایی پیشین بوده است. رضا خان که با حمایت مستقیم دولت انگلیس دست به کودتا زده بود و قرارداد نفتی 1919 را مجدداً به انگلیسی‌ها بازگرداند، پس از مدتی به سوی آلمان‌ها متمایل شد و به شکل دیگری به امتیازدهی به کشورهای خارجی پرداخت و در نهایت دیدیم که در جریان جنگ جهانی، چگونه استقلال و تمامیت ارضی کشور را در معرض دوپارگی و انحلال کامل قرار داد. دولت کودتای سپهبد زاهدی نیز با دخالت مستقیم آمریکا و انگلیس به قدرت رسید و کنسرسیوم نفتی هدیه کودتاچیان به کشورهای خارجی برای جبران بود. بر مبنای همین سوابق سیاه دولت‌های کودتاگر است که سران مخالف کودتا به ویژه مهندس موسوی بارها در هفته‌های اخیر نسبت به امتیازدهی به بیگانگان از سوی دولت کودتا هشدار داده‌اند. معاملات دولت کودتا با چین و روسیه در بخش نخست این نوشتار مورد اشاره قرار گرفت؛ اکنون باید تاکید کرد که حسب سابقه دولت‌های کودتا، بی‌شک شاهد ارائه امتیازات جدیدی به کشورهای خارجی از روسیه و چین گرفته تا آمریکا خواهیم بود.

4. عمر کوتاه، پایان ناخوش و بدنامی دولت‌های کودتا، عنصر مشترک هر دو کودتای قبلی تاریخ معاصر ایران بوده است. سید ضیاء ـ رئیس کابینه سیاه ـ پس از عزل از مقام خود در کمتر از چند ماه، تقریباً از عرصه سیاسی کشور ناپدید شد. زاهدی ـ رئیس دولت کودتای 28 مرداد ـ نیز به چنان وضعی گرفتار شد که برای همیشه مجبور به ترک ایران شد. حافظه تاریخی ایرانیان هرگز از دولت‌های کودتاچی به نیکی یاد نمی‌کند. هرچند به دلایل پیش‌گفته، جریان‌های اقتصادی و نظامی پشت سر و حامی کودتا، کماکان به فعالیت خود ادامه خواهند داد، اما دور از ذهن نیست که جریان سیاسی بی‌ریشه کنونی که دست به کودتا زده است، دیر یا زود از عرصه سیاسی کشور حذف گردد.

مسائل فوق تنها معدودی از عناصر متمایز و مشترک سه کودتای تاریخ معاصر ایران است. بی‌شک مشابهت‌ها و تفاوت‌های دیگری نیز بین این سه رویداد تاریخ معاصر وجود دارد که از نگاه نگارنده دور مانده‌اند. هیچ بعید نیست که دولت کودتا بتواند با تداوم سرکوب و ایجاد خفقان و ناامیدی در جامعه، آرامشی مرداب‌گونه برای حیات خود بیابد؛ چه بسا که شرایطی به غایت دشوارتر و مخوف‌تر از بیست و پنج سال پس از کودتای 28 مرداد برای مبارزان راه آزادی رقم بخورد. این مساله‌ای است که از سوی رهبران مخالفان کودتا نیز مورد تاکید قرار گرفته و دادن هزینه به عنوان جزئی گریزناپذیر از سوی تحول‌خواهان عنوان شده است. همه این تمایزات و اشتراکات البته رو به سوی یک سنت مستمر تاریخی دارند: باطل ماندنی نیست؛ همچنان که کف روی آب می‌رود، باطل نیز به مانند کف متولد می‌شود و اندکی بعد نابود می‌شود…

پی نوشت:

1. کمانگر، آرش؛ برگی از تاریخ: به انگیزه سالگرد کودتای 1299؛ وب سایت راه کارگر.

2. شرح زندگانی من، عبدالله مستوفی، ج2، ص1812 (به نقل از وب سایت آینده نیوز: رضاخان چگونه دیکتاتور شد؟)

3. ظهور و سقوط سلطنت پهلوي؛ مؤسسه مطالعات و پژوهش‌هاي سياسي‌؛ ج دوم. فردوست مي‌گويد: «زاهدي پس از بركناري تا 1337 در ژنو ماند. سپس پيرو بعضي وعده‌هاي طرفدارانش براي صعود مجدد در مناصب دولتي به تهران آمد. اما مخالفت شاه با واگذاري اختيارات بيشتر به وي سبب بازگشت مجدد او به ژنو شد.»

http://www.mowjcamp.com/article/id/6110

http://www.etemademelli.ir/published/0/00/60/6052/

این استاد دانشگاه اضافه کرد: در این‏گونه تلقی از اسلام، به جای رای گیری و انتخاب، روی بیعت تاکید می‏شود و لذا ما شاهدیم که رسانه‏های دولتی ایران پس از هر انتخابات، شرکت مردم را بیعتی دوباره با نظام می‏خوانند. در چنین بیعتی مردم اقرار می‏کنند که حاکمان از جانب خدا نصب شده‏اند و قول می دهند از وی اطاعت کنند. حال در چنین تلقی ای از مساله بیعت، این سوال پیش می‏آید که اینهمه هزینه و تبلیغ برای انتخابات برای چیست؟

کدیور خاطر نشان کرد که حامیان «اسلام سیاه» در پاسخ به این سوال، به گفته‏ای از یکی از علما استناد می‏کنند که انتخابات را در صورتی جایز دانسته که «از نبود آن شبهه شود که حکومت اسلامی استبدادی است و در نتیجه به وهن اسلام و بدنامی مذهب منجر شود.»

کدیور افزود که در این تلقی از اسلام چیزی به نام «مصلحت نظام» وجود دارد که حفظ آن از اوجب واجبات است و هیچ امر قانونی، انسانی و اخلاقی در برابر آن قدرت مقاومت ندارد و مدافعان چنین برداشتی، با فریب و دروغ و افترا هم که شده فرد مورد نظر خود را به قدرت می‏رسانند.

او گفت: در اسلام سیاه مشروعیت همه امور به ولی فقیه (که می پندارند منصوب خداوند است) می‏باشد و حال مردم می‏پرسند که آیا ممکن است خداوند به چنین فرد متوسطی اینهمه اختیار دهد؟ آیا این برخلاف عدالت و حکمت خداوند نیست؟

به گفته کدیور در چنین تلقی ای از اسلام، مردم در امور مهم و اساسی مانند انتخاب اعضای مجلس خبرگان، نمایندگان مجلس و رییس جمهور صلاحیت اظهار نظر ندارند و تنها در امور ثانوی و جزئی و پیش پا افتاده، نظرشان پرسیده می شود. لذا حاکمان، خود افرادی را به مردم معرفی می‏کنند تا مردم از بین آنها کسانی را برگزینند و در نتیجه مشکلی برای حکومت ایجاد نشود و این روشی بوده که تاکنون شورای نگهبان بدان عمل کرده است.
کدیور گفت: این ساز و کار، طوری برنامه ریزی شده که نتایج آن قابل پیش بینی باشد. با این وجود دیدیم که در انتخابات سال 1376 و 1388 نتیجه‏گیری آنها درست از آب در نیامد.

او با اشاره به بحث «جدا بودن مشروعیت از مقبولیت» در این تلقی اشاره کرد که بعضی‏ها می‏گویند که امام علی(ع) وقتی در حکومت بود مشروع و مقبول بود، وقتی خانه‏نشیدن بود مشروع بود ولی مقبول نبود و این در حالی است که از نظر اینها حکومت سه خلیفه بعد از پیامبر مقبول بود ولی مشروع نبود.

کدیور تاکید کرد که: بر خلاف چنین بحث‏هایی، مشروعیت از مقبولیت جدا نیست و هر دو لازم و ملزوم هم هستند. متاسفانه اسلام امروز ایران، از مکتب شیعه عدالت خواه فاصله گرفته و به اسلام سنی اشعری نزدیک شده است.

اسلام سبز، سازگار با دمکراسی و حقوق مردم
دکتر محسن کدیور در ادامه سخنان خود به گفته بنیانگذار جمهوری اسلامی آیت الله خمینی اشاره کرد و گفت: در تلقی «اسلام سبز»، میزان رای ملت است، به این معنا که مردم هر که را بخواهند به مسند قدرت می‏نشانند.

کدیور افزود: دراسلام سیاه رای مردم میزان است تا زمانی که ولی فقیه صلاح بداند، در حالیکه در تلقی اسلام سبز مصلحتی بالاتر از به رسمیت شناختن این میزان وجود ندارد. اسلام سبز نه تنها در تعارض با دمکراسی نیست، بلکه کاملا سازگار با دموکراسی است. در این اسلام، مردم تعیین کننده جهت جامعه‏اند. البته این به این معنا نیست که نظر اکثریت همواره درست است، بلکه به این معنی است که جهت اصلی کشور را اکثریت تعیین می‏کند و اقلیت اگر با آن موافق نیست، فقط می‏تواند کار فرهنگی و روشنگری کند ولی نمی‏تواند کسی را به زور به بهشت بفرستد.

کدیور با ذکر نقل قولی از ابوسفیان که گفته بود: «محمد (ص) در صدر اسلام اول قلب‏ها را فتح کرد و بعد خانه‏ها را و شهرها را.» به فتاوای تاریخی آیت الله العظمی منتظری درباره هماهنگی اسلام با دمکراسی اشاره کرد وگفت: نظرات ایشان مانند نظرات جان لاک و جفرسون در حوزه فلسفه سیاسی، دمکراسی و حقوق طبیعی مردم است. البته این فقیه عالیقدر از مسیری جدا به همان نتایجی رسیده است که فلاسفه سیاسی غرب به آن رسیده بودند.

دکتر کدیور با اشاره به حدیث پیامبر اسلام (ص) که مردم را مالک جان و مال خود خوانده بود تاکید کرد که «در تلقی اسلام سبز حاکمان باید از مردم برای اداره امور مملکت اجازه بگیرند. وقتی در احکام اسلامی مردم می‏توانند امام جماعت را انتخاب کنند، روشن است که می‏توانند از حاکمی که دوستش ندارند تبعیت نکنند.»

کدیور در ادامه سخنان خود خاطرنشان کرد که «بعضی‏ متفکران در تلاشند که بگویند شریعت و فقه منشاء اختلاف است، هم ارباب قدرت، هم منتقدان به پاره ای احادیث استناد می کنند، بنابراین بهتر است فقه و شریعت و حدیث را به کلی کنار بگذاریم و از شریعت و فقاهت، سیاست نخواهیم.»

کدیور با رد چنین نظری یادآوری کرد که «در همه علوم دیگر هم چنین اختلاف نظراتی وجود دارد و لذا نمی‏شود بطور مثال چون دو نفر از علمای روانشناسی نظراتی کاملا خلاف هم دارند علم روانشناسی را تعطیل کرد. همین طور نمی‏توان گفت که همه مشکلات ما از فقه است. ما هم فقه سیاه داریم و هم فقه سبز.»

کدیور اشاره کرد که در سال 1368 هاشمی رفسنجانی در مجلس بازنگری قانون اساسی پیشنهاد کرد که دوره رهبری 10 ساله باشد و این پیشنهاد به تصویب مجلس خبرگان رسید. در همین حال جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در نامه‏ای به این مساله اعتراض کرد و نوشت که «نایب امام زمان نمی‏تواند 10 سال نایب باشد و بعد نباشد. لذا اعتراض جامعه مدرسین باعث شد که این مصوبه ملغی شود ولی این روزها ما چاره‏ای نداریم که به عنوان یک راه حل میانه، به پیشنهاد هاشمی بازگردیم تا شاید رهبری به مردم پاسخگو باشد.

در انتخابات اخیر چه اتفاقی افتاد؟
کدیور همچنین گفت که در اعلام نتیجه انتخابات اخیر ایران جای رای اقلیت و اکثریت عوض شد و رهبری نیز با شتاب و پیش از تایید قانونی نهادهای مربوطه، سه بار بر آن صحه گذاشت. این یک خطای استراتژیک از سوی رهبری بود، بطوریکه امانتداری حاکمان از سوی مردم زیر سوال رفت. حال آنها باید امانت داری خود را اثبات کنند.

او افزود: این حکومت است که باید اعتماد از دست رفته مردم به خود را جبران کند و امانتداری و صلاحیتش برای زمامداری را اثبات کند و اگر نکند خود به خود معزول است.

کدیور در ادامه سخنان خود با اشاره به وضعیت سعید حجاریان و شهید محسن روح الامینی پرسید: «اگر شما پیروز انتخابات بوده‏اید چرا اینهمه بگیر و ببند می‏کنید؟ پیروزی که اینهمه داغ و درقش ندارد. سی سال قبل رهبر انقلاب اسلامی به کمک ملت توی دهن دولت ظالم زد، ولی الآن حاکم ایران به اتکای یک دولت نورچشمی توی دهن این ملت مظلوم می زند. به گزارش خانواده شهید روح الامینی، بازجویان دهان این شهید را خورد کرده بودند.»

کدیور با تشبیه استعفای مشایی به خیمه شب بازی افزود که «وضعیت ایران امروز مثل زمان قبل از انقلاب است که شاه برای راضی کردن مردم نخست وزیرش را عوض می‏کرد در حالیکه مردم به دنبال برکناری خود او بودند.» مردم ایران به کمتر از برکناری مرد دروغگوی شهر محمود احمدی نژاد راضی نمی شوند.

کدیور با اشاره به درخواست خاتمی برای برگزاری رفراندوم گفت: «در شرایط کنونی تجدید انتخابات کف مطالبات مردم ماست، باید با برگزاری رفراندم نظر ولی نعمتهای کشور را جویا شد. نامه نوشتن «رهبران سبز» به مراجع به دلیل آن است که آنها مقام رهبری را فصل الخطاب نمی‏دانند.»

کدیور در ادامه به پرسشهای فراوان حضار پاسخ داد. وی با اشاره به بیانیه «تاریخی» آیت الله العظمی منتظری توصیه کرد که مردم باید مبارزه خود را از «پرفایده‏ترین و کم هزینه‏ترین راه‏های امر به معروف و نهی از منکر به پیش ببرند و البته بدانند که این راه هزینه دارد.»

کدیور تاکید کرد، هرگونه کار خشونت آمیزی به نفع حکومت ایران است و هم اکنون هم خشونت‏ها به دست مأموران لباس شخصی خود آنها صورت می‏‏پذیرد و ساحت مردم ایران از چنین اتهاماتی بری است.

محسن کدیور در انتهای سخنان خود در مورد نقش ایرانیان خارج از کشور گفت: ما باید به فکر مردم ایران باشیم و خودمان را با آنها هماهنگ کنیم و جلوتر یا عقب‏تر از آنها نیفتیم و کاری کنیم که جهان رییس جمهور تقلبی و مقامات چنین دولتی را به رسمیت نشناسد و به دیگر کشورها راه ندهد.

کدیور با مخالفت صریح با هرگونه تحریم اقتصادی و حمله نظامی به ایران تاکید کرد: «دود چنین اقداماتی فقط به چشم خود مردم ایران می‏رود و حاکمان مستبد از آن بر علیه جنبش دموکراتیک سبز سوء استفاده خواهند کرد.»

کدیور همچنین به تفاوت نسل قدیم ایرانیان خارج از کشور با نسل جدید آنها اشاره کرد و گفت:«چیزی که در آمریکا در این روزهای پس از انتخابات ایران دریافتم، این است که نسل جدیدایرانیان بر خلاف نسل قدیم برای مردم ایران بخشنامه و دستورات انتزاعی صادر نمی‏کند، بلکه سعی دارد خود را با جنبش مردم داخل ایران هماهنگ سازد و صدای مردم سبز ایران را همانگونه که هست به گوش جهانیان برساند و این اتفاق مبارکی است.»
متن کامل سخنان مهم کدیور بزودی منتشر خواهد شد.

http://www.rahesabz.info/fa/news/news.php?id=69

دبیرکل حزب اعتمادملی تاکید کرد : ” ما می خواهیم به کار حزبی ادامه دهیم و البته متناسب با این فصل جدیدی که درآن قرار گرفته ایم حرکت خواهیم کرد و تغییر و تحولاتی را انجام می دهیم .

” مهدی کروبی در اولین گردهمایی روسای حزب اعتماملی در استانها پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری گفت : ” هر چند که ما در عرصه انتخابات شکست خوردیم ولی به انچه که مدنظرمان بود یعنی تغییر در اندیشه و تفکر جامعه دست یافتیم بنابراین نباید خودرا سرزنش کنیم بلکه باید به حرکت خود ادامه دهیم . ” وی افزود : ” کار حزبی را نباید هیچ گاه نیمه کاره رها کرد ممکن است که زمانی محاسبات سیاسی اشتباه باشد ولی این نباید مانع از ادامه کار شود . “

وی خطاب به همراهان حزبی خودگفت : ” شما باید اینک پس از انتخابات تصمیم بگیرید که قصد دارید به کار حزبی خودتان را ادامه بدهید یا خیر و این را نیز همواره باید مدنظر قرار دهید که در هر کار سیاسی ممکن است که باید پیروزی و یا شکست و نابودی باشد ولی هیچ گاه نباید عرصه را ترک کرد .

” کروبی مقطع زمانی که در ان قرار داریم را یک فصل جدیدی دانست و گفت : ” ما اکنون در مقطع زمانی حضور داریم که در 30 سال انقلاب تاکنون با ان رو به رو نشده ایم ولی ما باید در نظر بگیریم که اکنون سرآغاز فعالیت حزبی مان است و بنابراین اکنون باید به بررسی این بپردازیم که بعد این حادثه ای که برای کشور روی داده است ما باید برای ادامه فعالیت حزبی چه کاری انجام دهیم و از دوستان حزبی می خواهم که پیشنهادات خود را در این زمینه ارائه کنند تا راهکاری را بیاندیشیم . “
وی تاکیدکرد :” من از همان روزها می دانستم که وضعمان زیاد خوب نیست  ولی دیگر نمی دانستم که صدوق ها را جلوترپر می کنند و با وجودتعداد برگه رای هایی که چاپ می شود باز هم روز رای گیری برگه رای کم می آید ! ولی از سوی دیگر من اسنادی دارم که ثابت می کند برخی از دوستان حزبی متزلزل بودند این درحالی است که من از همان ابتدا می گفتم که باید محکم کار کرد . ” وی تصریح کرد : ” هیچ گاه فراموش نکنید که شما نماینده یک کشور 70 میلیونی هستید و بنابراین بایدکار حزب را تقویت کنید ولی این را بدانید که کار حزبی یکسری الزاماتی دارد که باید بدان توجه کنید . “

کروبی با تاکید بر ایجاد تغیراتی درحزب و پالایش نیروها گفت : ” اکنون در شرایط جدیدی هستیم و باید دراین شرایط جدید با تغییراتی کار را جدی تر شروع کنیم ممکن است که روزی من به یکی از اعضای حزب بگویم که فرد دیگری قوی تر از شما کار میکند و شماکناره گیری کنید در این صورت این قدر باید فضا صمیمی باشد که همه برای انجام یک کاری قدم بردارند و دوستانه کناره گیری را به نفع نیرویی که قوی تر است بپزیرند . ” وی با اشاره به تحلیل هایی که روسای حزب اعتمادملی در استان ها ارائه می کردند با اشاره انتخابات دهم گفت : ” در انتخابات ما تنها یک کار داشتیم و همه تلاشمان برای پیروزی بود ولی در هر صورت چنین نتیجه ای رقم خورد. ولی من میگویم که کاش همان 300 هزار رای من به 150 تا تقلیل یافته بود زیرا هرچه رای پایین تر باشد افتضاح ان بیشتر آشکار می شود . به هر حال ما در این انتخابات شکشت خوردیم و برای یک رفوزه این تفاوت ندارد که نمره زیر 7 یا 9 باشد دیگر برایمان فرقی نمی کند . البته من در آینده درباره اینکه چرا شکست خوردیم صحبت خواهم کرد ولی در ابتدا باید به کار حزب بپردازیم و آنگاه گذشته و آینده را مورد بررسی قرار دهیم . “

کروبی بر انسجام کار حزبی تاکید کرد و گفت : ” اکنون دیگر ما برای حضور در عرصه یک انتخابات کار نمی کنیم بلکه برای ما کار حزبی مهم است بنابراین نیروها باید جدی تر کارکنند در این عرصه همچنین هرچه که نیروهایی ریزش داشته اند ولی رویش نیرو هم داشته ایم که باید انها را جذب کنیم ” وی تاکید کرد : ” هرچه شرایط سخت تر می شود باید ما هم محکم تر کارکنیم . ” کروبی همچنین از تدوین کتابچه حوادث انتخابات دهم وتقلب های صورت گرفته در عرصه این انتخابات گفت : ” ما قصد داریم که به مستند سازی درباره حوادث این انتخابات بپردازیم که در این راستا آقای مصطفی مختاری رییس شاخه جوانان حزب اعتمادملی در اصفهان مسئول تدوین این کتابچه شد . از شما می خواهم که با ایشان همکاری کنید و هر حادثه ای که در عرصه این انتخابات از تقلب ها و تخلفات روی داد به او منتقل کنید تا ثبت شود تا اینکه از این به بعد هر گاه ما خواستیم صحبت کنیم مدرک مستندی داشته باشیم . البته اکنون در روزگاری هستیم که دیگر نیازی نیست که به مردم بگوییم که تقلبی صورت گرفته است بلکه اکنون هر آنچه که روی داده است برای همه مردم ملموس است . ” کروبی با انتقاد از رفتار گروههای اصلاح طلب در عرصه انتخابات دهم گفت : ” آیا به نظر شما رفتارهای برخی از دوستان اصلاح طلب ما درست است ؟ چه شده است که اکنون همان کسانی که روزی معتقد بودند دوره هاشمی رفسنجانی گذشته است اینک به تجلیل از او می پردازنند و بیانیه ای منتشرمی شود که در بخش های مختلف ان نام هاشمی آورده می شود .”

وی افزود : ” گاهی ممکن است که یک محاسبه سیاسی اشتباه باشد ولی متاسفانه شرایط به گونه ای است که همه خود را شریک پیروزی می دانند و در عرصه شکست همدیگر را تنها می گذارند . ” وی افزود : ” اکنون شرایط به گونه ای است که باید تکلیف خود را روشن کنید و بدانید که قصد دارید کار سیاسی انجام دهید یا نه ؟ شما این را بدانید که ما در شرایط نابرابری هستیم و در حالی رقابت می کنیم که هیچ امکاناتی را در اختیار نداریم و رقبای ما امکانات بسیاری دارند درست به مانند ایام انتخابات که ما با دست خالی در عرصه حاضر شدیم ” وی همچین با تاکید بر اینکه نتیجه برآمده از این انتخابات را مشروع نمی داند گفت : ” تا روزی که درحیات باشم به انتقاد و اعتراض خود نسبت به انچه روی داد ادامه می دهم . ” وی در تشریح وضعیت فعلی کشور گفت : ” شما این را بدانید که مردم با ما همراه هستند و هرگز عرصه را رها نمی کنند من در این مدت هرگاه برای حضور در مراسمی رفته ام چه مراسم عروسی و چه فاتحه ان مراسم به یک تظاهرات سیاسی تبدیل شده است و مردم با دیدن من شعارهایی را در حمایت از بنده سر دادند . ” کروبی در نهایت بر کار حزبی تاکید کرد و گفت : ” هرچند که در آینده ای نزدیک به تحلیل درباره آنچه دیگر گروهها انجام داده اند خواهیم پرداخت و ارزیابی از انچه که گذشت خواهیم داشت ولی ابتدا به انسجام کار حزبی خودمان می پردازیم و البته قصد مچ گیری نداریم بلکه هدف ما تقویت کار تشکیلاتی و انسجام کار حزبی است . بنابراین ما باید ابتدا به دنبال رفع کار حزبی خودمان باشیم .

http://www.etemademelli.ir/published/0/00/57/5727/

کروبی مقطع زمانی که در ان قرار داریم را یک فصل جدیدی دانست و گفت : ” ما اکنون در مقطع زمانی حضور داریم که در 30 سال انقلاب تاکنون با ان رو به رو نشده ایم ولی ما باید در نظر بگیریم که اکنون سرآغاز فعالیت حزبی مان است و بنابراین اکنون باید به بررسی این بپردازیم که بعد این حادثه ای که برای کشور روی داده است ما باید برای ادامه فعالیت حزبی چه کاری انجام دهیم و از دوستان حزبی می خواهم که پیشنهادات خود را در این زمینه ارائه کنند تا راهکاری را بیاندیشیم . “
وی تاکیدکرد :” من از همان روزها ی اول می دانستم که چه شرایطی به وجود خواهد آمد ولی دیگر نمی دانستم که صندوق ها را جلوتر
پر میکنند و با وجودتعداد برگه رای هایی که چاپ می شود باز هم روز رای گیری برگه رای کم می آید ! این درحالی است که من از همان ابتدا می گفتم که باید محکم کار کرد . ” وی تصریح کرد : ” هیچ گاه فراموش نکنید که شما نماینده یک کشور 70 میلیونی هستید و بنابراین بایدکار حزب را تقویت کنید ولی این را بدانید که کار حزبی یکسری الزاماتی دارد که باید بدان توجه کنید . ” کروبی با تاکید بر ایجاد تغیراتی درحزب و پالایش نیروها گفت : ” اکنون در شرایط جدیدی هستیم و باید دراین شرایط جدید با تغییراتی کار را جدی تر شروع کنیم ممکن است که روزی من به یکی از اعضای حزب بگویم که فرد دیگری قوی تر از شما کار می کند و شما کناره گیری کنید در این صورت این قدر باید فضا صمیمی باشد که همه برای انجام یک کاری قدم بردارند و دوستانه کناره گیری را به نفع نیرویی که قوی تر است بپزیرند . ” وی با اشاره به تحلیل هایی که روسای حزب اعتمادملی در استان ها ارائه می کردند با اشاره انتخابات دهم گفت : ” در انتخابات ما تنها یک کار داشتیم و همه تلاشمان برای پیروزی بود ولی در هر صورت چنین نتیجه ای رقم خورد. ولی من میگویم که کاش همان 300 هزار رای من به 150 تا تقلیل یافته بود زیرا هرچه رای پایین تر باشد افتضاح ان بیشتر آشکار می شود البته من در آینده درباره اینکه چرا چنین شرایطی به وجود آمد بعدا صحبت خواهم کرد ولی در ابتدا باید به کار حزب بپردازیم و آنگاه گذشته و آینده را مورد بررسی قرار دهیم . ” کروبی بر انسجام کار حزبی تاکید کرد و گفت : ” اکنون دیگر ما برای حضور در عرصه یک انتخابات کار نمی کنیم بلکه برای ما کار حزبی مهم است بنابراین نیروها باید جدی تر کارکنند در این عرصه همچنین هرچه که نیروهایی ریزش داشته اند ولی رویش نیرو هم داشته ایم که باید انها را جذب کنیم ” وی تاکید کرد : ” هرچه شرایط سخت تر می شود باید ما هم محکم تر کارکنیم . ” کروبی همچنین از تدوین کتابچه حوادث انتخابات دهم وتقلب های صورت گرفته در عرصه این انتخابات گفت : ” ما قصد داریم که به مستند سازی درباره حوادث این انتخابات بپردازیم که در این راستا آقای مصطفی مختاری رییس شاخه جوانان حزب اعتمادملی در اصفهان مسئول تدوین این کتابچه شد .

از شما می خواهم که با ایشان همکاری کنید و هر حادثه ای که در عرصه این انتخابات از تقلب ها و تخلفات روی داد به او منتقل کنید تا ثبت شود تا اینکه از این به بعد هر گاه ما خواستیم صحبت کنیم مدرک مستندی داشته باشیم . البته اکنون در روزگاری هستیم که دیگر نیازی نیست که به مردم بگوییم که تقلبی صورت گرفته است بلکه اکنون هر آنچه که روی داده است برای همه مردم ملموس است .

وی افزود : ” گاهی ممکن است که یک محاسبه سیاسی اشتباه باشد ولی متاسفانه شرایط به گونه ای است که همه خود را شریک پیروزی می دانند. ” وی افزود : ” اکنون شرایط به گونه ای است که باید تکلیف خود را روشن کنید و بدانید که قصد دارید کار سیاسی انجام دهید یا نه ؟ شما این را بدانید که ما در شرایط نابرابری هستیم و در حالی رقابت می کنیم که هیچ امکاناتی را در اختیار نداریم و رقبای ما امکانات بسیاری دارند درست به مانند ایام انتخابات که ما با دست خالی در عرصه حاضر شدیم ” وی همچین با تاکید بر اینکه نتیجه برآمده از این انتخابات را مشروع نمی داند گفت : ” تا روزی که درحیات باشم به انتقاد و اعتراض خود نسبت به انچه روی داد ادامه می دهم . ” وی در تشریح وضعیت فعلی کشور گفت : ” شما این را بدانید که مردم با ما همراه هستند و هرگز عرصه رها نمی کنند من در این مدت هرگاه برای حضور در مراسمی رفته اند چه مراسم عروسی و چه فاتحه ان مراسم به یک تظاهرات سیاسی تبدیل شده است و مردم با دیدن من شعارهایی را در حمایت از بنده سر دادند . ” کروبی در نهایت بر کار حزبی تاکید کرد و گفت : ” هرچند که در آینده ای نزدیک به تحلیل درباره آنچه دیگر گروهها انجام داده اند خواهیم پرداخت و ارزیابی از انچه که گذشت خواهیم داشت ولی ابتدا به انسجام کار حزبی خودمان می پردازیم و البته قصد مچ گیری نداریم بلکه هدف ما تقویت کار تشکیلاتی و انسجام کار حزبی است . بنابراین ما باید ابتدا به دنبال رفع کار حزبی خودمان باشیم .

http://www.etemademelli.ir/published/0/00/57/5745/

آيت الله منتظری در نامه خود خطاب به مهدی کروبی، يکی از نامزدهای اصلاح طلب در انتخابات رياست جمهوری، نوشته است:« ‏اينجانب تاکنون آنچه را وظيفه شرعی و ملی خود می‎دانستم متذکر شده ام ، و‏ ‏در اينجا نيز يادآوری می‎کنم که مشروعيت و مقبوليت نظام بستگی به رضايت‏ ‏و آراء اکثريت مردم دارد، و اين مسأله ای است که هنگام تصويب قانون اساسی‏ ‏مورد توافق خبرگان ملت قرار گرفت و در مقدمه و اصول متعدد قانون اساسی‏ ‏به آن اشاره شده است».

اظهارت اکبر هاشمی رفسنجانی، رييس مجمع تشخيص مصلحت، در نماز جمعه ۲۶ تيرماه درباره نقش مردم در ‏مشروعيت نظام جمهوری اسلامی باعث بروز  بحث ها و واکنش هايی درباره منبع مشروعیت در  این نظام شده است.

اکبر هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه گفته بود که قانون اساسی ايران براساس اصل مشارکت مردم تدوين شده، و مشروعيت نظام جمهوری اسلامی برگرفته از مردم است. وی تصريح کرده بود که همه مقام ها و مناصب ها در اين نظام با انتخاب مردم معنا می يابند.

آيت الله محمد يزدی از اعضای شورای نگهبان در واکنش به اظهارات اکبر هاشمی رفسنجانی گفته بود: «در حکومت اسلامی مشروعيت با مقبوليت متفاوت است و همراهی مردم تنها مقبوليت می‌آورد».

«وحشت از مردم»

آيت‌الله منتظری، سرشناس‌ترين روحانی منتقد حکومت ايران، در بخش ديگری از نامه خود که در تاريخ ۳۰ تيرماه منتشر شده است، خطاب به مهدی کروبی نوشته است:«‏ ‏ ‏متأسفانه امروز کار به جايی رسيده است که از حضور مردم در صحنه به شکل‏ ‏مسالمت آميز و شنيدن صدای حق طلبی آنان وحشت وجود دارد، تا آنجا که‏ ‏حتی حضور امثال جنابعالی را که از چهره های خدمتگزار و با سابقه در مراحل‏ ‏گوناگون انقلاب اسلامی هستيد در نماز جمعه تحمل نمی کنند و مورد توهين‏ ‏و مزاحمت قرار می‎دهند».

در جريان نماز جمعه تهران در ۲۶ تيرماه عده ای از لباس شخصی ها به مهدی کروبی حمله کرده و عمامه را از سر او انداختند. در اين نماز جمعه همچنين گزارش شده است که عده ای از لباس شخصی ها به عبدالله نوری به هنگام حضور در صفوف نماز گزاران در خيابان های اطراف دانشگاه تهران توهين کردند.

آيت الله منتظری  در نامه خود تصریح کرده است: «کاملا روشن است که در اين مورد و موارد مشابه‏ ‏سبب اقوای از مباشر است و گناه اين فحاشی ها و اهانت ها به گردن کسانی‏ ‏است که به افرادی حقوق می‎دهند و آنان را به اين کارهای زشت وادار می‎کنند‏ ‏و در واقع از پول مردم مظلوم خرج می‎کنند تا خادمان واقعی مردم منکوب‏ ‏شوند، و اين ظلمی است مضاعف در حق صاحبان اصلی اين کشور عزيز».

آيت الله منتظری می گويد که سخت نگران آينده نظام و کشور است و« مصرانه» از مقامات جمهوری اسلامی خواسته است تا دير نشده و فرصت ها از دست نرفته است به توصيه ها‏ ‏و راه حل های پيشنهادی توسط «دلسوزان انقلاب و ناصحان مشفق» توجه‏ ‏ شود.

آيت الله منتظری همچنين خواستار فراهم شدن شرايطی شده است تا «اعتماد از دست رفته مردم» احيا شده و‏ ‏«حقوق تضييع شده آنان» جبران گردد و موجبات نارضايتی مردم و بحران‏ ‏کنونی از بين برود.

به دنبال انکه وزارت کشور ايران اعلام کرد که محمود احمدی نژاد در انتخابات ۲۲ خرداد به پيروزی رسيده است، تهران و برخی از شهرهای ايران شاهد راهپيمايی های مسالمت آميز معترضان به نتيجه انتخابات بود.

مقامات ايران می گويند دست کم ۲۰ نفر در اين اعتراضات کشته شده است، اين در حالی که گروههای طرفدار حقوق بشر می گويند تعداد کشته شدگان اين حوادث بسيار بيشتر از آمار رسمی است.

آمار رسمی از تعداد مجروحان و بازداشت شدگان حوادث پس از انتخابات ايران در دسترس نيست، ولی پيشتر به نقل از دادستان کل کشور گفته شده بود دو هزار پانصد نفر در جريان اين نا آرامی ها بازدشت شده اند که پانصد نفر ازدستگير شدگان همچنان در زندان هستند.

http://www.radiofarda.com/content/o2_montazeri_legitimacy_state/1784849.html

این نامه در حالی منتشر شد که چندین روز از تاریخ مرقوم شدن آن توسط رهبر انقلاب می‏گذرد و در نهایت نیز حکم رحیم مشایی ابطال و عزل نشد.
فرمان رهبر معظم انقلاب خطاب به رئيس جمهور درباره عزل اسفنديار رحيم مشايي منتشر شد.

به گزارش خبرنگار تابناک و به نقل از وب سایت رهبر انقلاب، در پي انتصاب مشايي به عنوان معاون اول رييس جمهور مقام معظم رهبري نامه‌ايي به رييس جمهور صادر كرد.

متن كامل اين نامه بدين شرح است:
“بسمه تعالی

جناب آقاي دكتر احمدي نژاد-رياست محترم جمهوري اسلامي ايران
با سلام و تحيت، انتصاب جناب آقاي اسفنديار رحيم مشايي به معاونت رييس جمهور بر خلاف مصلحت جنابعالي و دولت و موجب اختلاف و سرخوردگي ميان علاقمندان به شماست.

لازم است انتصاب مزبور ملغي و كان لم يكن اعلام گردد.

سيد علي خامنه‌اي
88/4/27 “

این نامه در حالی منتشر شد که چندین روز از تاریخ مرقوم شدن آن توسط رهبر انقلاب می‏گذرد و در نهایت نیز حکم رحیم مشایی ابطال و  عزل نشد و آنگونه که دستیار ارشد احمدی‏نژاد اعلام کرد، مشایی کناره‏گیری کرد.

http://www.tabnak.ir/fa/pages/?cid=56908

خانم يوتنر، كدام سازمان‌ها و از چه كشورهايى فراخوان روز ۲۵ ژوئيه را براى اعتراض و همبستگى با مردم ايران سازماندهى كردند؟

 شبكه‌‌‌‌اى كه فراخوان بين‌المللى سازمان عفو بين‌الملل را براى همبستگى با مردم ايران سامان داد از سازمان‌هايى در سراسر جهان تشكيل شده است. ما سازمان‌هاى شركت‌كننده‌اى از سراسر جهان داريم. براى نمونه از ايالات متحده، اسپانيا، تركيه، آلمان، آمريكاى جنوبى، لبنان و ساير كشورها و قسمت‌هاى جهان. شبكه‌اى بين‌المللى از سراسر جهان و بسيارى از شهرهاى آلمان در اين برنامه شركت خواهد داشت. برنامه‌ها شامل فراخوان‌، راهپيمايى، انتشار بيانيه‌ها و هشدار به دولت ايران خواهند بود كه طى آنها مردم همبستگى خود را با زنان و مردان ايرانى نشان مى‌دهند. با مردمى كه در پی اعتراض‌هاى مسالمت‌‌آميز گرفتار خشونتى گسترده و سركوب بى‌رحمانه‌ى دولت ايران هستند.

فراخوان كنونى سازمان عفو بين‌الملل به طور مشخص چه هدف‌هايى را دنبال مى‌كند؟

 ما نهادهاى حقوق بشرى قصد داريم با اين فراخوان بين‌المللى كه فردا برگزار مى‌شود، نشان دهيم كه براى تحقق حقوق بشر در ايران و حفا‌ظت از آن فعال هستيم. هدف نشان دادن اين موضوع است كه اعتراض‌ها در ايران به نتايج انتخابات رياست جمهورى براى رسيدن به حقوق انسانى هستند. دفاع از حق اساسى آزادى بيان، حق آزادى اجتماعات، حق آزادى مطبوعات در ايران از هدف‌هاى ماست. ما از اين خواسته‌هاى مردم ايران حمايت مى‌كنيم. به همين دليل فراخوان همبستگى با مردم ايران را منتشر كرده‌ايم.

 تا كنون چه واكنش‌هايى به اين فراخوان وجود داشته است؟

 ما تاكنون در آلمان واكنش‌هاى مثبت بسيارى داشته‌ايم، به‌خصوص در شهر برلين، مقر بخش آلمانى سازمان عفو بين‌الملل، سازمان‌هاى بسيارى هستند كه ما را پشتيبانى مى‌كنند. ما فراخوان خود را با همكارى گزارشگران بدون مرز، انجمن قلم آلمان (پن) و داوطلبان بسيارى از ميان شهروندان سازماندهى مى‌‌كنيم. ابتكارات ديگرى نيز براى برگزارى تجمع‌هايى در زمان‌هاى ديگر، در ساير بخش‌هاى برلين وجود دارند. به واسطه‌‌ى اين امر ما فكر مى‌كنيم، پيام آشكار حمايت خود را براى مردم ايران مى‌فرستيم و آن را در عمل نشان مى‌دهيم.

 سازمان عفو بين‌الملل چندى پيش در اقدامى مشابه خواستار آزادى منصور اسانلو نيز شده بود. از نظر شما فراخوان‌هاى اين چنينى چه تأثيرهایی مى‌توانند داشته باشند و تا چه حد مى‌توانند وضعيت سياسى ايران را تغيير دهند؟

 فراخوان‌ها و اقدام‌هاى ما از چند نظر تأثيرگذار هستند. آنها از يک سو براى افراد گرفتار خشونت، دستگيرشدگان و اعضاى خانواده و دوستان آنها اهميت دارند. از سوى ديگر آنها از اين راه درمى‌يابند كه تنها نيستند. سرنوشت آنها مورد توجه تمام نهاد‌هاى حقوق بشرى جهان است و ما با آنها همبستگى خواهيم داشت. پيام ديگرى كه ما با فعاليت‌هاى خود مى‌فرستيم، دولت ايران و مسئولان اين كشور را هدف مى‌گيرد. موضوع اين نيست كه كشورهاى بيگانه در امور داخلى كشورى مانند ايران دخالت كنند؛ بلكه هدف آن است كه انسان‌هاى ديگر در سراسر جهان نشان دهند كه حقوق بشر امورى جهانى هستند و اعتبارى جهانى دارند. موضوع در اينجا حقوق اساسى انسان‌هاست. وقتى براى دفاع از اين حقوق وارد عمل مى‌شويم، كار ما جنبه‌ى دخالت در امور داخلى كشورى ديگر را ندارد. هدف ديگر ما آن است كه اين پيام را آشكارا به دولت ايران برسانيم.

به گزارش خبرگزاری مهر، “دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی خامنه ای” در پی ابلاغ کتبی نظر رهبر معظم انقلاب به محمود احمدی نژاد مبنی بر لزوم برکناری اسفندیار رحیم مشایی از سمت معاون اولی رئیس جمهور ، این خبر را به نقل از محمد حسن ابوترابی فرد نایب رئیس مجلس شورای اسلامی و احمد توکلی رئیس مرکز پژوهش های نهاد قانونگذاری در صفحه نخست و در تازه ترین تیتر خود درج کرده است.

در پی این گفتگو ها در آن از ابلاغ نظر معظم له در روز شنبه گذشته خبر داده شده و از روز سه شنبه گذشته در سایت درج شده است ، اظهار نظر های چهره های برجسته حوزه و خبرگان از جمله سید احمد خاتمی مبنی بر لزوم اثبات ولایت پذیری احمدی نژاد با عمل به دستورات رهبر معظم انقلاب به چشم می خورد.

http://www.tabnak.ir/fa/pages/?cid=56863

در پی سفر تحصیلی دکتر ابوالفضل فاتح روزنامه های کیهان، ایران و سایت رجانیوز با ایراد اتهاماتی تلاش کردند که این سفر که برای اتمام تحصیل پس از پایان مرخصی بود را به عنوان «ماموریت سیاسی» معرفی کنند. به گزارش قلم نیوز دکتر فاتح ضمن تکذیب شدید این اتهامات متنی را در پاسخ به این رسانه ها نگاشته است که در پی می آید:

بسمه تعالی

پس از بازگشت برای ادامه ی تحصیل مطلع شدم که «رسانه های دروغ » اتهاماتی را متوجه اینجانب نموده اند. در شرایطی که بازار مکاره ی دروغ و افترا پر رونق شده و بسیاری در دفاع از خود رسانه ای ندارند، انگیزه ای برای پاسخ نداشتم، اما بنا به توصیه ی عزیزان عرض می کنم هر آنچه کیهان، ایران، رجانیوز و رسانه های همپیمان آنها تحت عنوان جعلی و مغرضانه ی «ماموریت سیاسی فاتح در انگلستان» و امثال آن منتشر کرده اند در جزء و کل سرتا پا کذب و بهتان می باشد.

ضمن تقبیح این رفتار مغایر با اخلاق رسانه ای و دینی، اعلام می دارد این گونه رسانه ها افول گرایانی هستند که جز ملکوک کردن افراد، توسعه ی ناآگاهی و بی اعتمادی ملی  و همین طور تحمیل شکاف مخرب و تهدید کننده به ساحت انقلاب و ارکان نظام رسالتی برای خود نمی شناسند.

این رفتارها و اتهامات ذره ای در ایمان و علاقه ی ما به انقلاب، نظام و کشور عزیزمان و میراث شهیدان و امام بزرگوارمان تردید و تزلزل ایجاد نمی کند، چرا که این افراد ملاک ما برای مسلمانی و پایبندی به عقایدمان نیستند، اما در جهان جز اینان گروهی را نمی شناسم که چنین در شناختن مردم عاجز باشند، سخاوتمندانه به آنان چوب حراج بزنند و بی حساب همه را بی دین و وابسته و خائن و وطن فروش معرفی کنند و با برپایی نمایش این وآن را وادار به پذیرش نمایند.

اگر اینان به تنوع و توسعه ی رسانه ای در داخل کشور تن داده بودند و نظام رسانه ای ما چنین نحیف نمی ماند، امروز بیگانه مرجعیت خبری نمی یافت و اینان نیز از توهم دروغ خودساخته ی خود چنین سراسیمه نمی شدند.

در این شرایط از سایر رسانه های کشور عزیزمان که روشنایی بخش بیداری و الفت هستند، انتظار می رود در انتشار اخبار به منابع مطمئن و بی غرض استناد کنند و صرفا شنیده ها را آن هم از چنین منابع بد سابقه ای ملاک عمل قرار ندهند. انشاءالله اینان نیز از دروغ هایشان طرفی نخواهند بست و راه به جایی نخواهند برد، چرا که در سنت خداوند زیان دروغ متوجه دروغگویان خواهد بود.

http://www.ghalamnews.ir/news-21235.aspx

الهه مجردي همسر ميردامادي به نحوه برخوردهاي صورت گرفته با بازداشت شدگان معترض بود و اعلام كرد كه هيچ نهادي پاسخگوي مطالبات خانواده ها نيست و اين روزها خانواده ها بي انكه پاسخي را دريافت كنند از اولين ساعت صبح تا پايان ساعت اداري به پشت درهاي اوين و يا دادگاه انقلاب مي روند . او البته از تماس تلفني محسن ميردامادي پس از انكه هفته ها از ان بي خبر بوده است خبر داد و گفت : “‌ آقاي ميردامادي يك بار با منزل تماس گرفته و اعلام كرد كه حالش خوب است و البته من يك امانتي براي ايشان فرستادم كه گفت به دستش رسيده است . “

كروبي نيز با اعتراض به برخوردهايي كه با خانواده ها صورت مي گيرد گفت : “‌من نيز متاسف هستم كه امروز تحت لواي نظام جمهوري اسلامي با مردم اين گونه برخود مي شود و از اين متعجب هستم كه هر يك از خانواده ها در صحبت با من مي گويند كه هيچ نهادي پاسخگوي انها نيست و من از مسئولان امنيتي و قوه قضائيه درخواست مي كنم كه حداقل خانواده ها را از نگراني برهانند . “

در همين راستا الهه مجردي گزارشي را از پيگيري هايي كه تاكنون خانواده بازداشت شدگان حوادث اخير داشته اند ارائه كرد و خواستار همكاري بزرگان براي آزادي اين خيل كثير زندانيان سياسي شد . اما مهدي كروبي يك ميزبان ديگر هم داشت و ان هم هنگامه رضوي همسر بهزاد نبوي بود . همسر نبوي از عدم تماس تلفني همسر از ابتداي بازداشت تاكنون بسيار ابراز نگراني كرد ،‌هرچند كه او هيچ گاه مقاومت و استحكام نبوي را فراموش نكرد . او گفت : “‌ تا كنون آقاي نبوي با منزل تماس نگرفته اند و اين موجب نگراني ما شده است و البته به مراجع مختلفي هم مراجعه كرده ام كه تاكنون هيچ يك پاسخي نداده اند . “

كروبي نيز نيز با ابراز تاسف از اينكه چنين برخوردهايي صورت گرفته است گفت : ” در شرايط خاصي به سر مي بريم و با صبر و تحمل داشته باشيم ولي من نگراني هاي شما را درك كرده و از مسئولان متعدد درخواست كرده ام كه به خواست خانواده هاي بازداشت شدگان پاسخ دهند . تاكنون با نگارش نامه هاي متعددي اين بازداشت ها را غيرقانوني خوانده و خواستار آزادي تمام فعالان سياسي و مطبوعاتي و يا كساني شده ام كه به اتهام اعتراض به نتيجه يك انتخابات بازداشت شده اند .” وي ابراز اميدواري كرد تا هر چه سريعتر تمام زندانيان سياسي و مطبوعاتي آزاد شوند

http://www.etemademelli.ir/published/0/00/56/5674/